Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Για το παιδαγωγικό ποίημα του Μακάρενκο

Αν κάποιος δεν έχει διαβάσει το Παιδαγωγικό Ποίημα του Μακάρενκο, τον περιμένει μια πραγματική αποκάλυψη, για την οποία κανείς δεν μπορεί να τον προϊδεάσει επαρκώς, όσα κι αν του πει σαν προλεγόμενα.

Δεν είναι ακριβώς ποίημα, αλλά αγώνας, που είναι η τέχνη της ζωής. Είναι ποίηση, με την κυριολεξία του όρου, διάπλαση χαρακτήρων κι ενός νέου κόσμου. Ενός κόσμου που ξεκινούν να τον φτιάξουν στα ερείπια του παλιού και των παλιών "ξοφλημένων" εαυτών τους. Δεν είναι ένα κλασικό ορφανοτροφείο-αναμορφωτήριο φυλακισμένων παιδικών ψυχών, αλλά εργαστήριο αναδιαμόρφωσης των συνθηκών, που φτιάχνουν με τη σειρά τους τους ανθρώπους.

Δεν είναι ακριβώς παιδαγωγικό, με στενά σχολικούς όρους, αλλά μια σφαιρική και ολοκληρωμένη εκπαιδευτική διαδικασία σε μια κοινότητα, που θα έκανε ίσως πολλούς "ελευθεριακούς" να φρίξουν με την αυστηρή πειθαρχία, την "επιβολή" του συνόλου στο άτομο, τη στρατιωτική παιδεία του επικεφαλής, του Αντόν Μακάρενκο, που είναι κι ο συγγραφέας του δίτομου έργου.

Σίγουρα δεν πρόκειται για την παιδεία της αριστείας, που προχωρά με μια "εκλεκτή μειοψηφία", επενδύει πάνω της και στήνει ένα τείχος ή μάλλον μικρό Καιάδα για τους υπόλοιπους, που... "δεν παίρνουν τα γράμματα". Βάζει έτσι στους εκπαιδευτικούς -πέρα από τα στενά χρονικά όρια και την ελεγχόμενη στοχοθεσία του μαθήματος- το κλασικό, περιοριστικό τρίλημμα: να προχωρήσουν (σ)το μάθημα με το ρυθμό των καλών, των τελευταίων ή με το μέσο όρο της τάξης;

Η τάξη του Μακάρενκο έχει άλλες ταξικές προτεραιότητες κι εξυπηρετεί άλλους σκοπούς. Μπορεί να μην έπιανε καλούς βαθμούς σύνδεσης με την αγορά εργασίας σε μια καπιταλιστική χώρα, αλλά δε θεωρεί κανέναν άχρηστο και χαμένη υπόθεση. Μπορεί να μη βγάζει παιδιά-θαύματα, με υποτροφίες, άριστες επιδόσεις κι ασυνήθιστες ικανότητες, αλλά είναι ένα μικρό θαύμα από μόνη της, που βγάζει επιστήμονες, τεχνίτες, μα πάνω από όλα χτίστες της νέας κοινωνίας, σύμφωνα με το πνεύμα και τις ανάγκες της εποχής. (Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο ή ίσως κατάλοιπο του σοβιετικού παρελθόντος πως το πανεπιστήμιο του Λομονόσοφ -ή μήπως Λαμανόσαφ;- εξακολουθεί ως και σήμερα να έχει σχετικά καλές αξιολογήσεις, αλλά δε συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων εξαιτίας της πολύ χαμηλής του βαθμολογίας στο κομμάτι της σύνδεσής του με την αγορά).

Ο Μακάρενκο και τα παιδιά του εφαρμόζουν πιθανότατα στην πράξη το θεωρητικό κεκτημένο της σοβιετικής ψυχολογίας (Βιγκότσκι, κ.ά.) για την άγουσα (κύρια) δραστηριότητα, που διαμορφώνει πρωτίστως τον ψυχισμό του ανθρώπου. Διδάσκουν τη συντροφική συμβίωση και τη συλλογική ζωή (κολεκτίβα), το συνδυασμό θεωρίας και πράξης, μάθησης και εργασίας. Κι όταν τελικά καταφέρνουν να πατήσουν γερά στα πόδια τους σαν κολεκτίβα, "εξάγουν" την επανάστασή τους και τα καλύτερα παιδιά τους σε άλλες αντίστοιχες μονάδες, για να μεταδώσουν την πείρα και τα διδάγματά τους.

Για μια σοσιαλιστική κοινωνία ανώτερου τύπου, κάποιες κοινωνικές κατηγορίες είναι ευαίσθητος δείκτης της ποιοτικής στάθμης και διαφοράς της: τα παιδιά (ορφανά και μη), οι ανήλικοι έφηβοι, οι ηλικιωμένοι-συνταξιούχοι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, η κρατική μέριμνα, τα δικαιώματα και τα προνόμια που απολαμβάνουν. Η σύγκριση με την τσαρική Ρωσία, και τη σημερινή πραγματικότητα στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Η ευθεία σύγκριση με τις χώρες του δυτικού κόσμου, καθώς κι οι συγκρίσεις στο εσωτερικό των καπιταλιστικών χωρών και το κοινωνικό τους κράτος, πριν και μετά την επικράτηση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας στην ΕΣΣΔ, που αποτελούσε πηγή έμπνευσης για τους λαούς και τους αγώνες τους, κι αντίπαλο δέος για την αστική εξουσία.

Για τους συντρόφους, η παιδαγωγική επιστήμη είναι κλειδί τόσο για τις μεταξύ τους σχέσεις (όπου η οργάνωση, το κόμμα, η ταξική πάλη γενικότερα είναι ένα μεγάλο σχολείο, με ανεξάντλητο πλούτο), όσο και στο άνοιγμά τους στον κόσμο και τη δουλειά στο μαζικό΄κίνημα. Αρκεί να μην ξεχνάνε πως:
α) το βασικό πεδίο-κριτήριο είναι η πράξη, που όμως καθοδηγείται από τη θεωρία, για να μη βαδίζει στα τυφλά και κάνει τα ίδια λάθη, επαναλαμβανόμενου κύκλους γύρω από τον εαυτό της, όπως στη μέρα της Μαρμότας.
β) ο παιδαγωγός γηράσκει αεί διδασκόμενς από τις μάζες και δεν μπορεί να διακατέχεται από την υπεροψία του παντογνώστη-ξερόλα. Άλλο πράγμα ο αγνωστικισμός κι άλλο η αμφιβολία, η γόνιμη αμφισβήτηση, οι αναζητήσεις κι η διαρκής αναμέτρησης με τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα κενά που έχουμε να καλύψουμε.

Τα παραπάνω είναι δικές μου σημειώσεις που γράφτηκαν αντί ανταπόκρισης από μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση για την Παιδαγωγική στη Σοβιετική Ένωση (η περίπτωση του Μακάρενκο, Σοσιαλισμός και Προσωπικότητα) με εισηγητή το σοβιετικό κυριούλη.
Αντ' αυτής λοιπόν, μπορείτε να διαβάσετε τα εξής:
-εντυπώσεις από μια παρουσίαση του παιδαγωγικού ποιήματος από τον Ελισαίο
-ένα απόσπασμα-κεφάλαιο από το παιδαγωγικό ποίημα, σε δύο μέρη (1 και 2)
-ένα κείμενο του Παυλίδη (που είναι σχετικό, αλλά αν δεν κάνω λάθος, δεν ταυτίζεται με το κείμενο της εισήγησής του).

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Και με χιόνια και με κρύα

ελαφρά θεματολογία

Κανονικά τέτοια κείμενα θα είχαν θέση στο Ατέχνως (ημίθεος σχωρέστο) που πέθανε και πορεύεται σαν άταφος νεκρός, με σκυλεμένο πτώμα. Τώρα προφανώς δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα, αλλά κάτι άλλο βρίσκεται στα σκαριά και θα αλλάξει τα δεδομένα.
Μέχρι τότε... κοιτάμε κάθε αγώνα ξεχωριστά και κάνουμε ταμείο στο τέλος.

Όπως εξηγεί ο Βλαδίμηρος στο "περί δίκαιων και άδικων κειμένων", αν είχε πάρει χτες ο Άρης το Κύπελλο, θα είχαμε τώρα χαρούμενους συνειρμούς κι αναλύσεις για τακτική-στρατηγική, αντικειμενικό κι υποκειμενικό παράγοντα, τη νίκη που έχει πολλούς πατεράδες αλλά μόνο έναν πατερούλη, την ΕΟΚ (και Γιώργος Νάτου το ίδιο συνδικάτο) με τον "πατερούλη" Βασιλακόπουλο και την αποδέσμευση από τις αγκυλώσεις της.

Τώρα -που δυστυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι- δεν υπάρχει αντίστοιχη διάθεση, αν και η ήττα βάζει στο τραπέζι της συζήτησης διάφορα θεωρητικά ζητήματα πχ για τη σχέση ποσότητας-ποιότητας, έντεκα εμείς-έντεκα αυτοί, αλλά με πολλαπλάσιο προϋπολογισμό (μπάτζετ), που θέλει ψυχή και σχέδιο για να καλυφθεί, αλλά δεν αρκεί το ένα χωρίς το άλλο, πάθος χωρίς μέθοδο, πλάνο χωρίς φλόγα, κι έναν πρωτότυπο συνδυασμό τους, που να μη δίνει ένα απλό άθροισμά τους, αλλά να τα πολλαπλασιάζει.

Αντ' αυτών, η κε του μπλοκ θα καλύψει μια άλλη αθλητική εκκρεμότητα -προτού μπαγιατέψει και βρομίσει εντελώς- από μια πρόσφατη αποκοτιά-επίσκεψη στο γήπεδο της Ριζούπολης, ανάμεσα στα Άνω Πατήσια και τον Περισσό (δεν έχω καταλάβει ποιος σταθμός είναι πιο κοντά), κοντά στο σπίτι του λαού και του αειθαλούς κόμματος, που έχει βγάλει γερές ρίζες στον τόπο μας κι αρνείται να γίνει δρυς πεσούσα, για να το ξυλεύσουν -άλλο αν ξεκόβουν κατά καιρούς κάποια αγράμματα κούτσουρα, περιβολάδες και καταβολάδες, που εξαργυρώνουν τις κομματικές καταβολές τους, ρίχνοντας ξύλα στη φωτιά του συστήματος.

(Παρεμπιπτόντως, πολύ κοντά είναι κι η Νέα Φιλαδέλφεια, με το γκρεμισμένο της γήπεδο αν και αυτό δεν είναι περίεργο για όποιον έχει ζήσει (σ)τη Θεσσαλονίκη, όπου τα τρία μεγαλύτερα γήπεδα βρίσκονται σε ακτίνα ενός ημίωρου περίπατου και τα χουλιγκάνια στήνουν καρτέρι οι μεν στους δε και τα αντίστοιχα αστικά λεωφορεία της Τούμπας, του Χαριλάου και της Τριανδρίας.

Κι έτσι ο Απόλλων Σμύρνης είναι κοντά σε έναν προσφυγικό δήμο, να νιώθει κοντά στο σπίτι του, κι ας μην είναι στη Σμύρνη της Τουρκίας ή στη Νέα Σμύρνη, όπου είναι ο Πανιώνιος, η άλλη ιστορική, προσφυγική ομάδα, που μετακόμισε με τη μικρασιατική καταστροφή).

Ο μικρός Κάππος (καπάκι) λέει πως ο πατέρας του έγινε Απολλωνιστής ακριβώς εξαιτίας αυτής της γειτνίασης κι επειδή ο Απόλλωνας του Αλαμάνου (που έχει αρνητική χροιά-σημασία στα τούρκικα) μας έδινε το γήπεδο για εκδηλώσεις. Αν και εγώ, στη σύγχρονη εποχή, θυμάμαι μόνο μια εκδήλωση με την Αλέκα στο κλειστό γηπεδάκι για το γυναικείο ζήτημα και μια παλιά ανταπόκριση για το πώς θα μπορούσαν να επικοινωνούν οι κερκίδες και να φτιάχνουν ατμόσφαιρα.

ΚΚΕ ισχυρό η μία κερκίδα
Μέτωπο Λαϊκό, απαντάει η άλλη
Και ύστερα ανακοίνωση από τα μεγάφωνα.
Παρακαλείται ο κάτοχος του παλιού οχήματος με αριθμό πινακίδας (Α)ΑΔΜ 1995 να έρθει να μετακινηθεί από τις θέσεις του, γιατί ενοχλεί...

Ίσως αυτά να έχουν αφήσει κάποιο χνάρι επίδρασης και στους Απολλωνιστές κι ένα σύνθημά τους, που λέει:
ούτε ΠΑΟΚ, ούτε Άρης,
ούτε βάζελος και γάβρος -μπι-μπιπ...
ούτε ΑΕΚ, ούτε Ήρα
και μετά νομίζω, ακολουθεί κάτι για του Απόλλωνα τη λύρα.
Παίξε-παίξε του Απόλλων τα μπλουζ...
Αυτό πια δεν είναι απλά κατά του δικομματισμού. Είναι η αθλητική εκδοχή του "πέντε-δέκα-τριάντα κόμματα, δύο πολιτικές".

Η Ριζούπολη βέβαια, εκτός από τον Απόλλωνα έχει συνδεθεί και με τον άτυπο τελικό για τον τίτλο του 2003, τον "τελικό της ντροπής" (που όμως ξεκίνησε κανονικά, σε αντίθεση με το χτεσινό τελικό) και το επεισοδιακό Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 3-0.
Τότε που ο Ολυμπιακός έψαχνε γήπεδο (γιατί το Καραϊσκάκη ετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς -σ.σ.: αγώνες- αν και δε θυμάμαι να χρησιμοποιήθηκε ποτέ στα πλαίσιά τους) κι έφαγε πόρτα από τον Πανιώνιο, για να καταλήξει στη φιλόξενη Ριζούπολη, που ανακαινίστηκε κι αναβαθμίστηκε (άλλο αν σήμερα δε χρησιμοποιούνται όλες οι κερκίδες κι ο ηλεκτρονικός πίνακας), σε αντίθεση με το στάδιο της Νέας Σμύρνης, που έχει μερικά ερειπωμένα σημεία.

Πώς τα φέρνει η Σουζάνα η ζωή όμως...
Τα επόμενα χρόνια ο Πανιώνιος έγινε (κάτι σαν) παράρτημα του Ολυμπιακού, με δανεικούς κτλ, ενώ ο Απόλλωνας που δεν ανέβηκε στο κόκκινο άρμα, έπεσε κατηγορία αύτανδρος και με την πρώτη -και ας είχε καλή ομάδα- προ τριετίας, στη μοναδική πρόσφατη παρουσία του στα μεγάλα σαλόνια.
Άλφα Εθνική θέλω να σε δω και να τρελαθώ...

Αλλά οι μικρές κατηγορίες κρατούν μάλλον πιο πολλά στοιχεία αυθεντικής γραφικότητας και μιας ανύπαρκτης αθωότητας, που ζει μόνο στις παιδικές μας αναμνήσεις.
Οι ημίγυμνοι κάγκουρες που ντεμέκ αψηφούν το κρύο, αλλά δεν εντυπωσιάζουν τις ντεμέκ ωραίες παρουσίες, που έρχονται αποκλειστικά για τους ποδοσφαιριστές, που είναι βασικά φίλοι με τους κάγκουρες, που τους φωνάζουν καμένα συνθήματα: σίγουρα έπινες κι εσύ χασίσι, Δεληζήση-Δεληζήση.

Πασατέμπο, γιατί πώς να περάσει η ώρα με τέτοιο τέμπο και υπερθέαμα, γκρίνια από τους σοφούς προπονητές της κερκίδας -ένα είδος οργανικού διανοούμενου της εποχής- και των διαιτητών -αν όχι παρατηρητών- της κερκίδας, που ασχολούνται από το πρώτο λεπτό ως το 90' με το κοράκι.

Κι οι θεούληδες που βγάζουν ηλεκτρονικά εισιτήρια -χωρίς ΑΜΚΑ και περιττές διατυπώσεις- όχι για να το χτυπήσεις κάπου, αλλά για να στο κόψει στην είσοδο ο "έφορας" με το χέρι, κλασικά και πατροπαράδοτα. Εμείς έτσι τα βρήκαμε από τους πατεράδες μας...
Ναι ρε φίλε, αλλά τι δέκα ευρώ εισιτήριο; Για το υπερθέαμα που μας δίνεις; Και να φανταστείς πως αν πάει στη Σούπερ-Λιγκ, θα ανέβει στα 15...

Άσε το άλλο, που απαγορεύουν τη μετακίνηση οπαδών και δεν έχεις με ποιον να αλληλεπιδράσεις και ποιον να βρίσεις. Κι έτσι η ΠΑΕ ανοίγει μόνο τη μία κερκίδα -αυτή που χτυπάει ο ήλιος, αλλά έχει και στέγαστρο για τη βροχή- θύρες 1 και 2, απέναντι από τα απομονωμένα δημοσιογραφικά θεωρεία -μη χτυπήσει κανείς, καθώς ασκεί το λειτούργημά του. Οι άλλες οκτώ θύρες μένουν κλειστές, αλλά είναι τουλάχιστον ανακαινισμένες, όχι ερείπια όπως του Πανιώνιου.

Υπήρχε και αγώνας, αλλά αυτό είναι το τελευταίο, δεν πας για αυτό στο γήπεδο, άμα είναι το βλέπεις κι από την τηλεόραση, με ριπλέι, τουαλέτα κι όλα τα κομφόρ.
Ντέρμπι κορυφής κι ανόδου, έβαλε δύο κρύα γκολ ο Άρης στο πρώτο, έφαγε ανόητη αποβολή, χάθηκε ο ήλιος που μας ζέσταινε, χάθηκε κι η μπάλα, κατηφορικό Ριαθόρ η Ριθούπολη, ανατροπή και 2-2 στο 91', πάνω που έλεγες θα το κρατήσουμε, τόσες καθυστερήσεις ούτε σε εγκυμοσύνη, "πέστε κάτω, οε-οε-οε", έτρωγε τα μουστάκια -που δεν έχει πια- μετά ο Μουστάκιας (Αναστόπουλος, κάτι σαν ο τεχνικός με το μουστάκι). Να δεις που δε θα ανέβουμε φέτος, κι ας έβαλε μες στη βδομάδα γκολ αλά Βαν Μπάστε ο Ίλιτς, στον Εύοσμο -σιγά μην το ήθελε, θα μου πεις.



Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά;

Ξέχασα να σου πω κι από πού έχει πάρει το όνομά της η Ελαφρι Ταξιαρχία, και για εκείνη την παλιά ταινία, που...
Φτάνει όμως για σήμερα με την ελαφρά θεματολογία.
Καλό ξενύχτι για τους Αντετοκουμπικούς. #NBAVOTE Δάρδαλης

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Περί οξύμωρου

Ο Ρήγας Δάρδαλης μιλάει βασικά από τη μύτη κι αδυνατεί χαρακτηριστικά να κρύψει τις προτιμήσεις του ή τις αντιπάθειές του, στις μεταδόσεις του.
Ο Ρήγας Δάρδαλης φλερτάρει πολλές φορές με τα όρια της ηλιθιότητας (κι όσοι τον έχουν ακούσει να περιγράφει, έχουν αποδείξεις), πχ όταν λέει χαϊδευτικά το Λεμπρόν Τζέιμς - Λεμπρουδάκο και το Στεφ Κάρι - Στεφανάκο Καρή.
Ο Ρήγας Δάρδαλης όχι μόνο δεν είχε το κριτήριο να καταλάβει ότι είναι βλακεία αυτό που ρώτησε, αλλά στο δικό του μυαλό πίστευε πως το έδενε μοναδικά και ρωτούσε κάτι εξεζητημένο, που κανείς άλλος δεν το είχε σκεφτεί (για την ελληνική ρίζα του oxymoron).
-Οξύμωρο...; Δεν απαντάει, άρα λογικό.

Την ίδια στιγμή, κάπου στη Δυρραχίου...
Ο Ρήγας Δάρδαλης μπορεί να μην είναι φασίστας -ίσως απλά φιλελές- αλλά τα όρια μεταξύ ενοχής (φασισμού) και  βλακείας είναι τόσο δυσδιάκριτα που δεν ξέρω αν μπορούν να σταθούν δικαιολογίες κι ελαφρυντικά, για να απαλλαχθεί λόγω βλακείας.

* * *

Επίσης ο Ρήγας Δάρδαλης θα μπορούσε να ρωτήσει το εξής, μιας και βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού -αλλά όχι για πολύ, αφού τα αφεντικά του τον ανακάλεσαν στην Αθήνα: δεν είναι κάπως οξύμωρο που βρέθηκε δολοφονημένος ο αρχηγός της Κου Κουξ Κλαν κι αντί για οποιονδήποτε άλλο με ισχυρότατο κίνητρο, τον σκότωσε τελικά η γυναίκα του;

* * *

Θα μπορούσε επίσης να διασκευάσει το βιντεάκι της η Ουρανία Μιχαλολιάκου: Είμαι Ελληνίδα, είμαι λευκή-στρέιτ και θεωρώ οξύμωρο να παίζουν στην εθνική ομάδα μαύροι παίκτες. Ενώ θεωρεί λογικό πχ να λογίζει εαυτήν ως δείγμα της Άριας φυλής.
Τι κακό κι αυτό που τους βρήκε, πάνω που είχε πάρει την κατιούσα η καριέρα του Σοφοκλή...

* * *

Οξύμωρο επίσης είναι πως κάποιοι χρειάζονται βίντεο κι αποδείξεις για να πειστούν-πιστέψουν πως οι χρυσαυγίτες είναι ναζί. Αυτό μου θυμίζει συνειρμικά μια παλιά ατάκα σε ένα σκετς του Ζαραλίκου για τους φασίστες που αμφισβητούν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου κι αν διαφωνήσεις μαζί τους, σε "κολλάνε στον τοίχο" με το αφοπλιστικό επιχείρημα (και φωνή τέσσερα):
-Έχεις βίντεο;
Μόνο που εδώ οι όροι αντιστρέφονται αντιδιαλεκτικά.

Παράλληλα βέβαια πρέπει να αντιμετωπίσουμε ως γεγονός ότι για πολλά νέα παιδιά, η ρετσινιά του φασίστα δε σηκώνει απολύτως τίποτα. Γιατί η αντεπανάσταση είναι σαν το γήρας (στον αντίποδα της νιότης του κόσμου) κι ου γαρ έρχεται μόνη, αλλά μαζί με την ιστορική λήθη, ως καρπός της χρόνιας αποσιώπησης για το κεφάλαιο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης -που ήταν μονίμως στα εκτός (διδακτέας ή εξεταστέας) ύλης.

* * *

Το χιούμορ του Ρήγα Δάρδαλη θυμίζει αυτό κάποιων Γερμανών που όταν βρεθούν πχ για φαγητό στην ίδια παρέα με κάποιον Έλληνα, θα πουν ότι πρέπει να πληρώσει αυτός, γιατί (τους) χρωστάει (καινούριο στομάχι) ή μπορεί να (μας) κουνάνε επιδεικτικά τα χαρτονομίσματά τους (ευρώ), όπως οι οπαδοί της Σάλκε στην Τούμπα, γιατί εμείς δεν έχουμε χρήματα (μεταμόσχευση στομάχου, δεν τη γλιτώνουμε).

Ενώ αν είχαμε δραχμούλα, όπως λένε η ΛαΕ, το ΑΚΕΠ και το Μακελειό του Χίου...


* * *

-Πού είναι ο Παύλος σου τώρα;
Ο Παύλος είναι παντού, στα κινήματα, στους αγώνες, ζωντανός κι όχι απλή ανάμνηση για τους φίλους και τους συντρόφους του.
Ο Παύλος είναι πχ σε/με αυτούς που απομονώνουν τα φασισταριά, δεν τους δίνουν τόπο να σταθούν και να χύσουν το δηλητήριό τους, όπως έκανε η δημοτική αρχή Πατρέων κι ο Πελετίδης.

Το οξύμωρο -άκου Ρήγα να μαθαίνεις- είναι πως τον Παύλο συνεχίζουν να τον επικαλούνται αυτοί που αφήνουν έξω τους δολοφόνους του και τους αφήνουν να τραμπουκίζουν εκ του ασφαλούς και με υψηλή προστασία, στο δικαστήριο, ενώ διώκουν δικαστικά τον Πελετίδη.

Κι αν κάποιος πει κάτι περί ανεξάρτητης δικαιοσύνης, νομίζω πως μέχρι κι ο Ρήγας Δάρδαλης  ξέρει να του πει πόσο οξύμωρο είναι αυτό το σχήμα...

Υγ: μπορείτε να ακολουθήσετε το σύνδεσμο, για να διαβάσετε για το θάνατο του Γιάννη Γιαννίκου, που μεταξύ άλλων:
-ήταν στην ΟΠΛΑ
-εξέδωσε τη μεγάλη σοβιετική εγκυκλοπαίδεια
-αγόρασε κι επανέκδωσε την Πράβδα το 91'...

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Διευκρινιστικό σημείωμα

Ο Λουκιανός, που έχει διάφορα διαμαντάκια κρυμμένα στους ανάλαφρους στίχους του, λέει κάπου, στους "Εντιμότατους φίλους" του:
όλα στη ζωή μας τα βρήκαμε εντάξει
κι είπαμε για κάποιους πως είναι χαζοί

Μπορεί να μη βγαίνει πάντα στο αποτέλεσμα -ιδίως σε κείμενα που αναφέρονται σε άλλο πολιτικό χώρο- αλλά η κε του μπλοκ προσπαθεί πάντα να παίρνει υπόψη της τον κίνδυνο της αυταρέσκειας που μπορεί να βγάζει μια κριτική ματιά, και να μην πουλάει εξυπνάδα στους άλλους. Ο διάβολος κρύβεται όμως στις λεπτομέρειες: να τρυπώσει σε κάποια διατύπωση ή σε κάποιο αθώο (;) αστείο -που κάποιοι το απολαμβάνουν κι άλλοι το εκλαμβάνουν ως κακό χαβαλέ και προσβολή. Μπορεί να φταίει η μορφή, το περιεχόμενο ή ο συνδυασμός τους. Μπορεί να φταίει ο γραφιάς, ο αναγνώστης, η αμοιβαία καχυποψία ή η κακή προαίρεση του καθενός -ακόμα κι οι καλές προθέσεις όμως μπορούν να στρώσουν το δρόμο προς την κόλαση.
Δε χρειάζεται πάντως να αγαπιόμαστε και να είμαστε σύντροφοι. Αρκεί να ξέρουμε τι διαβάζουμε και σε τι απαντάμε, δηλ (να) καταλαβαινόμαστε τώρα. Δε χρειάζονται περσότερα.

Το κείμενο αυτό δε γράφεται εν είδει απολογίας, αλλά διευκρινιστικά προς ναυτιλλομένους που είδαν link και μπήκαν για πρώτη φορά (αναρχικά) στο μπλοκ, για να διαβάσουν τα "τρία κόκκινα γράμματα" και μπορούν συμπληρωματικά να πάρουν κι αυτά υπόψη τους. Οι τακτικοί σφοι αναγνώστες μπορούν να ακολουθήσουν ενδεικτικά τους παρακάτω συνδέσμους (στο βουνό) για να πάρουν μια γεύση περί τίνος πρόκειται.
(1), (2), (3), (4)

Ας ξεκινήσουμε από τα μικρά, για να φτάσουμε κλιμακωτά στα μεγάλα.

-Η φυλακή των Βούρλων βρίσκεται στη Δραπετσώνα κι όχι στα Καμμένα Βούρλα, όπως νόμιζα μέχρι πρότινος, για να με διορθώσει και να με βγάλει από την πλάνη του ένας σφος σχολιαστής. Δε θέλω να χαλάσω το συμπέρασμα σε όσους πιάστηκαν από αυτό για να με βγάλουν ημιμαθές βούρλο και να απαξιώσουν το κείμενο, αλλά αγνοούσα μόνο την ακριβή τοποθεσία, όχι την ιστορία με την απόδραση των κομμουνιστών πολιτικών κρατουμένων. Θα δεχόμουν πάντως ευχαρίστως το βιβλίο του Ροδάκη, που προτείνει κάποι@ στο Ιντιμίντια να μου χαρίσουν.

-Όπως γράφω και στο πρώτο κείμενο, παρακολούθησα μόλις μία ενότητα από τη δεύτερη μέρα των εκδηλώσεων και όχι συνολικά το διήμερο. Καταγράφω συνεπώς αποσπασματικές εντυπώσεις, χωρίς να έχω συνολική εικόνα. Αν θέλει κάποιος, μπορεί να απαντήσει συγκεκριμένα στο επιμέρους ή να πει πως το σύνολο αναιρεί αυτά που γράφω, ή αδικείται από αυτά που γράφω.
Ή αλλιώς μπορεί να πει πως ήμουν περαστικός κι έμεινα μάλλον κάνα δεκάλεπτο, κι αυτό είναι μια θέση...

-Το σημείο για τις "ωραίες αντάρτισσες", το παράστημα του Χαρίλαου κλπ ήταν βασικά κοινωνικό σχόλιο για τις συνθήκες και τις κακουχίες της εποχής και δευτερευόντως για την εμφάνισή τους -εξάλλου "κανείς δεν είναι άσχημος, όλοι έχουμε σχήμα". Είναι πάντως μεγάλη κουβέντα τι ορίζει ως σεξισμό ο χώρος και πού τον εντοπίζει, οπότε ας μην επεκταθούμε, γιατί θα χαθούμε σε άλλα μονοπάτια.

-Για όσους κόλλησαν με το Νίκο Καρούλια και το... "έτσι" -που είναι ό,τι και το "ας πούμε" στα φοιτητικά αμφιθέατρα.
Ο εισηγητής τη ενότητας για το λαϊκό, επαναστατικό πόλεμο του ΔΣΕ μίλησε βασικά εκτός κειμένου, δηλ χωρίς δίχτυ ασφαλείας, αλλά ήταν κακός -ή μάλλον αγχωμένος- ρήτορας. Αυτό αφορά τη μορφή κι όχι το περιεχόμενο, που περιείχε κυρίως γνωστά πράγματα -σε μένα τουλάχιστον- και νομίζω πως βασίστηκε αρκετά στο βιβλίο του Μαργαρίτη -αλλά μπορεί να πέφτω κι έξω. Η εκτίμηση πως ο εισηγητής κούρασε το κοινό του είναι προφανώς υποκειμενική (θα μπορούσε να την κρίνει ο καθένας, βλέποντας τη μαγνητοσκόπηση της εκδήλωσης, αλλά νομίζω πως ο χώρος έχει ως τακτική να μην ανεβάζει βίντεο, για να μην εκθέσει πρόσωπα και φυσιογνωμίες -άλλο αν μια ανακοίνωση με αναφέρει με πλήρες ονοματεπώνυμο κι όχι με διαδικτυακό ψευδώνυμο.

Αντικειμενικό είναι, νομίζω, πως ο εισηγητής δεν κατάφερε να συγκροτήσει ποτέ τη σκέψη του. Κι αποδεικνύεται από τη δική του προτροπή στο κοινό να πιάσει στη συζήτηση θέματα για τη δομή και την κοινωνική σύνθεση του ΔΣΕ, στα οποία ο ίδιος είτε δεν εμβάθυνε εισηγητικά, είτε δεν πρόλαβε ν τα αναφέρει, ακροθιγώς έστω, στην ημίωρη παρέμβασή του.

Σε μια ανακοίνωσή τους οι διοργανωτές κάνουν λόγο για το τέλος της ιστορίας, τις μεταμοντέρνες αφηγήσεις, τη μετα-πολιτική και τον εξαμβλωματικό φαιό χυλό, στον οποίο περιλαμβάνουν και το επίμαχο κείμενο. (Εδώ κολλάει ένας συνειρμός από τον Ισοβίτη του Αρκά και την "ιδεολογία" του Μοντεχρήστου, που είναι "ασύδοτος ατομικισμός" ή κάτι άλλο παρόμοιο, "Ουάου- το ήξερα ότι έχει εντυπωσιακό όνομα". Το βάζω συνοπτικά και εντός παρένθεσης, για να μη γράψει κανείς πως είναι μια μεταμοντέρνα, μεταπολιτική αφήγηση που χώνει σε λίγες γραμμές τον Κηλαηδόνη, τον Αρκά, το ΔΣΕ, κοκ, και για να μην τον αποπροσανατολίσει από την ουσία, που ακολουθεί αμέσως παρακάτω).
Σε άλλο νήμα τους στο Ιντιμίντια στηλιτεύουν την ιδιοκτησιακή λογική που (θεωρούν πως) εκφράζει το κείμενο απέναντι στους λαϊκούς αγώνες, στο ΔΣΕ, την πολιτική κληρονομιά και την παρακαταθήκη που άφησε πίσω του.

Καταρχάς, εγώ είμαι ένα άτομο, εκφράζω τον εαυτό μου -και όχι κάποιο χώρο- και σίγουρα δεν την έχω ψωνίσει τόσο, ώστε να πιστεύω πως αυτό το ιστορικό φορτίο μου ανήκει προσωπικά. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η λογική διαλέγει ένα πολύ βολικό σχήμα, μακριά από την πραγματικότητα.

Όταν γράφω πχ ότι δεν περίμενα ποτέ να ακούσω τραγούδια του Θεοδωράκη κι από το Μεγάλο μας Τσίρκο, ή να δω φωτογραφίες του Χαρίλαου σε εκδήλωση αναρχικών, είναι κατανοητό πιστεύω πως δε θεωρώ ιδιοκτησία "μας" τον Καμπανέλλη ή λέω "κάτω τα χέρια από το Μίκη, είναι δικός μας". Εκφράζω ειλικρινή έκπληξη για κάτι που δεν έχω συναντήσει -ούτε περίμενα να βρω.

Παρομοίως, τα σχόλια για τη διαμόρφωση του Γκίνη (πανό, φωτογραφικό υλικό, κτλ) και το κομμάτι του διημέρου που παρακολούθησα δε λεν "γιατί έπιασαν οι αναρχικοί το ΔΣΕ, που δεν τους ανήκει;" αλλά εστιάζουν στο "πώς το έπιασαν", από ποια οπτική γωνία: από τη σκοπιά της κριτικής υπεράσπισης, με έμφαση στο δεύτερο σκέλος και ελαφρά κριτική, που ήταν οριακά πιο "ήπια" από την αυτοκριτική του ΚΚΕ για την ίδια περίοδο και το στρατηγικό έλλειμμα του διεθνούς ΚΚ (τονίζω ξανά: τουλάχιστον στην ενότητα που είδα και για την οποία έχω άποψη).
Με φωτογραφικά υλικά παρμένα εξ ολοκλήρου από μια έκδοση της Σύγχρονης Εποχής και το φωτογραφικό αρχείο του Μουσούρη. Και με μια θεματική ενότητα για τις γυναίκες στο ΔΣΕ, που μπορεί να είναι "συμπτωματική σύμπτωση" που λέει και μια ψυχή, αλλά τυγχάνει να είναι ακριβώς το θέμα μιας άλλης πρόσφατης συλλογικής έκδοσης της Σύγχρονης Εποχής.
Χωρίς καμία μπηχτή (στο κομμάτι που παρακολούθησα) περί Ζαχαριάδη, Βάρκιζας, ιεραρχικής δομής, γραφειοκρατικής ηγεσίας, ξεπουλήματος, ταξικής σύνθεσης (μη αμιγώς εργατική) του ΔΣΕ κι άλλα παρόμοια που θα περίμενε ίσως να ακούσει από μια αναρχική σκοπιά.

Για τα παραπάνω δεν εκφέρω κάποια αξιολογική κρίση, απλώς τα αναφέρω ως έχουν -ή μάλλον όπως τα είδα και τα αντιλήφθηκα. Κι αν ήταν να τα αξιολογήσω, δε θα το έκανα προφανώς βάζοντας αρνητικό πρόσημο.

Αν λοιπόν υπάρχει επ' αυτών συγκεκριμένη αντίρρηση, διαφορετικές γνώμες, αντεπιχειρήματα κτλ, θα μπορούσαμε φυσικά να τα συζητήσουμε.
Αν όμως κάποιος διαλέγει μια έτοιμη προκάτ αφήγηση για να αμυνθεί, αν μένει σε λεπτομέρειες και αστειάκια που του φαίνονται πικρόχολα για να αποφύγει το κύριο, ή αν απλώς τα λέει για να τα δουν και να τα ακούσουν κάποιοι άλλοι, στα πλαίσια εσωτερικών αντιθέσεων, αυτό ξεφεύγει από τα δικά μου όρια και δεν μπορώ να το ελέγξω.

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Όσο με πληγώνεις...

Ας κλείσουμε πρώτα με τα ελαφρά θέματα -πχ την "Ελαφριά Ταξιαρχία" που εκκρεμούν, για να πιάσουμε αργότερα τα πιο σοβαρά -πχ τις "Ερυθρές Ταξιαρχίες" και τους υποστηρικτές τους.

ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Η συντριβή της Μπαρτσελόνα από την Παρί την ημέρα του Βαλεντίνου ήταν το καλύτερο δώρο για αρκετούς, που βρήκαν πάτημα να ξεσαλώσουν, εκδηλώνοντας την αντεστραμμένη αγάπη τους (δηλ μίσος) για τους μπλαουγκράνα.

-Δεν ήξερα μέχρι χτες πως υπάρχουν τόσο πολλοί μη δεξιοί, που να είναι φόλα αντι-Μπάρτσα,
μου είπε ένας σφος τουιτεράς, κι είχε απόλυτο δίκιο.
Ο αντι-μπαρτσελονισμός είναι η νέα εναλλακτική μόδα, που ξεκινά από ένα υγιές αντανακλαστικό κόντρα σε κάτι που γίνεται κυρίαρχο, (άρα) κατεστημένο, αλλά βασικά στηρίζεται στον -όχι και τόσο υγιή- ετεροπροσδιορισμό, όχι από το φαινόμενο αυτό καθαυτό αλλά από την κουβέντα και τον ντόρο που στήνεται γύρω από αυτό, την ατμόσφαιρα και τις υπερβολές που το συνοδεύουν.

Όταν βλέπεις πχ το Μέσι να κάνει μια απλώς καλή ενέργεια κι ο εκφωνητής ουρλιάζει μες στα αυτιά σου, σαν να είδε μόλις την ντρίπλα του αιώνα, σου 'ρχεται αυθόρμητα ένα "δε γαμιέσαι κι εσύ και ο Μέσι" -και η Μπάρτσα κι η μόδα της, προφανώς. Αυτό είναι θεμιτό και ανήκει στην "ιδεολογία" του ποδοσφαίρου, που είναι κομμάτι της γοητείας του, το αλατοπίπερο της πραγματικότητας, που συχνά όμως αλλοιώνει τη γεύση και την εικόνα της. Η απέχθεια για τον (κάθε) Μπακόπουλο και τις υστερικές του αντιδράσεις καταλήγει να σκεπάζει την ουσία και το θέαμα, όπως η απέχθεια για τη μόδα της Μπαρτσελόνα και τους όψιμους "οπαδούς" της -που αύριο θα υποστηρίζουν κάτι άλλο- καταλήγει να αποκρύπτει την "εναλλακτική" αντι-Μπάρτσα μόδα, που είναι εξίσου ρηχή κι ανώριμη στάση. Κι έτσι στο τέλος χάνεται η αγνή, πρωτογενής χαρά που μπορεί να προσφέρει το παιχνίδι και ομάδες που το φτάνουν στα ανώτατα όριά του, ανάγοντάς το σε τέχνη, όπως η Μπαρτσελόνα των τελευταίων χρόνων (πιθανότατα ό,τι καλύτερο έχει δει ο μέσος φίλαθλος στον αιώνα που διανύουμε).

Μια ενδιάμεση, παρεμφερής στάση είναι η συζήτηση για τα αίτια της παρακμής και πότε άρχισε να στραβώνει το πράγμα, που περιλαμβάνει απογοητευμένους οπαδούς, που θυμίζουν πότε λιγόψυχους ριψάσπιδες που κρύβονται στα δύσκολα και πότε κοψοχέρηδες, που όλο σιχτιρίζουν και όλο το ίδιο στηρίζουν (ΠαΣοΚ, Σύριζα, Μπάρτσα. Τι, θες να νικήσει ο Κούλης και η Ρεάλ;).

Πιο πολύ όμως αυτή η κουβέντα θυμίζει εκείνο το είδος της ιδεολογικής καθαρότητας που γίνεται εν είδει πλειοδοσίας, για να νικήσει ο πιο σκληροπυρηνικός που θα βρει τη ρίζα του κακού στο απόγειο της παρακμής ή ακόμα πιο πριν, στα πρώρα, αρχικά στάδια -όταν κανείς άλλος δεν ήταν διορατικός για να το καταλάβει, όπως αυτός.
Η Οχτωβριανή Επανάσταση πχ δε στράβωσε το 56' με το εικοστό συνέδριο ούτε το 28' που έφυγαν τον Τρότσκι, ούτε σε κάποιο άλλο πολλαπλάσιο του 14' -που το φορούσε ο Κρόιφ (τίποτα δεν είναι τυχαίο) αλλά την ενδέκατη μέρα (11η, εντεκάδα, ΤΥΧΑΙΟ;), αμέσως μετά τις δέκα που συγκλόνισαν τον κόσμο.
Σαν τις συζητήσεις στις παρέες παλιών ροκάδων-μεταλλάδων για τα συγκροτήματα που ξεπουλήθηκαν αμέσως μετά τον πρώτο τους ελπιδοφόρο δίσκο -πού είσαι νιότη που έδειχνες πως θα γινόμουν άλλος.

Μια άλλη κατηγορία είναι οι βαρύγδουπες κρίσεις για τον κύκλο που έκλεισε, που επαναλαμβάνονται σαν φαύλος κύκλος μετά από κάθε αποτυχία κι είναι σαν τις συζητήσεις στα καθ' ημάς και τους διανοούμενους-φωστήρες που ανακαλύπτουν κάθε τόσο ένα καινούριο στάδιο στον καπιταλισμό -μετά τον ιμπεριαλισμό- που τόσα χρόνια μετά από την πρώτη ανακάλυψή του, λογικά έχει παλιώσει τόσο που θα έπρεπε να αντικατασταθεί από κάτι ακόμα νεότερο (αλλά αυτό δεν μας το έχουν πει ακόμα, μέχρι να δικαιωθεί η πρώτη ανακάλυψη).

Σε κάθε περίπτωση, η εξέλιξη ποτέ δεν είναι κυκλική -ούτε καν στη φύση- και προχωρά με ζιγκ-ζαγκ και διαλεκτικές σπείρες -που συνωμοτούν ενάντια στις απλοϊκές ερμηνείες και τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας. Κι αν ψάχνουμε να βρούμε οπωσδήποτε στάδια, αυτά είναι δυο: το παλιό "Λες Κορτς", που δε χωρούσε τα πλήθη που συνέρρεαν να θαυμάσουν την ομάδα των πέντε Κυπέλλων και το νέο Καμπ Νου που φτιάχτηκε για αυτό ακριβώς και σημαίνει αυτό ακριβώς στα καταλανικά: νέο γήπεδο. Δηλαδή νέο στάδιο. Μόνο που δε μας λέει η μετάφραση αν είναι απλά νέο ή το ανώτατο...

Ναι αλλά ποια είναι τα αίτια της κρίσης;
Αν ο Ροναλντίνιο ήταν ένα είδος προφήτη και προοίμιο, σαν την επανάσταση του 1905 που ετοίμασε τον κόκκινο Οχτώβρη, κι η περίοδος του Γκουαρντιόλα ήταν πραγματική επανάσταση για το άθλημα, η Μπάρτσα έκτοτε πορεύεται με αυτόματο πιλότο, αναμασώντας περασμένα μεγαλεία και δάφνες του παρελθόντος, που την κάνουν να ζαλίζεται και να παραπατά (χωρίς να δίνει χρησμούς), όπως και προχτές κακή ώρα, που έχασε από μια ομάδα χωρίς ηγέτη -που τρέχει μόνη της στη Γαλλία αλλά κινδυνεύει να βγει τρίτη- και έναν προπονητή που την είχε νικήσει μόνο άλλη μια φορά στη ζωή του.

Είναι ουσιαστικά το ίδιο πρόβλημα που είχαν μεταπολεμικά κι οι Σοβιετικοί με το επιζητούμενο πέρασμα από την εκτατική στην εντατική ανάπτυξη. Η Μπάρτσα έχει σταματήσει να παράγει καλούς παίκτες από τα σπλάχνα της στην ακαδημία (επιστημών της ΕΣΣΔ και) της Masia. Ενώ οι αποτυχίες του Γκουαρντιόλα στο εξωτερικό δείχνουν πως δεν μπορείς να κάνεις μηχανική εξαγωγή των αρχών της επανάστασης σε άλλες χώρες, αν δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες.

Το βασικό όμως είναι ότι η Μπάρτσα παίζει πια ένα παιχνίδι χωρίς αρχή και τέλος και βασικά χωρίς αρχές (όπως λέει κι ο μικρός Καίσαρης) με το οποίο μπορεί να έχανε ή να φραξιόνιζε (φραξιονισμός χωρίς αρχές, όπως τη διετία 1929-31 στο κόμμα) αλλά τουλάχιστον το υπηρετούσε πιστά, ζούσε και πέθαινε με αυτό. Τώρα ο κεντρικός σχεδιασμός υποχωρεί και δίνει χώρο στο "απόψε αυτοσχεδιάζουμε" της τριάδας των κλασικών μπροστά, Μέσι, Σουάρες και Νέιμαρ (που είναι λίγο ποζεράς σαν τον Τρότσκι, με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του) και σε οπορτουνιστικούς τακτικισμούς, με σαφές στρατηγικό έλλειμμα. Στο τέλος μάλλον θα βαλσαμώσουμε το Μέσι (που φτάνει πλέον στα 30) σε ένα μαυσωλείο στην πλατεία (έτσι κι αλλιώς η Ράμπλας θα γίνει κόκκινη) για να μας ξελασπώνει από το βούρκο στον οποίο θέλουν να μας ρίξουν οι δεξιοί και το αντιδραστικό προτσές της απο-Κροϊφοποίησης.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η Μπάρτσα έβαλε στοιχεία Ρεαλ-ισμού στο παιχνίδι της, για να γίνει πιο αποτελεσματική, δανείστηκε συνταγές από το αντίπαλο, ταξικό στρατόπεδο -που προφανώς δεν μπορεί να το ανταγωνιστεί με τέτοιους όρους- και ξεπούλησε την ψυχή της στο διάβολο της σκοπιμότητας. Ουσιαστικά δηλαδή έχει πεθάνει προ πολλού, παρά κάποιες πρόσκαιρες επιτυχίες που μας ξεγελάνε (το Τσου-Λου του 15', η βόλτα του Γκαγκάριν στο διάστημα, κτλ) και ίσως να φτάνει στο σημείο που η περίοδος της στασιμότητας θα οδηγήσει σε ιστορικά πισωγυρίσματα, χειρότερα κι από τις τεσσάρες που σηματοδοτούν το τέλος ενός κύκλου ή μάλλον μιας διαλεκτικής σπείρας (πχ η τεσσάρα από τη Μίλαν στην Αθήνα κι από την Μπάγερν το 13').

Για να παραφράσω ένα γνωστό τσιτάτο, η επανάσταση της Μπάρτσα ή θα είναι ολοκληρωτική -σαν total football και total socilism- ή δε θα υπάρχει και θα εκφυλιστεί.
Η Μπάρτσα απέχει πολύ βέβαια από το να είναι ΚΚΕ, Σοβιετία ή επανάσταση -και "όλοι" ξέρουμε πως βασικά ξεπουλήθηκε μετά τους πρώτους δίσκους της.
Αλλά για να παραφράσω και τον Κάππο, ο χυδαίος αντι-μπαρτσελονισμός είναι κάτι σαν ντροπαλός αντικομμουνισμός.

Ο οποίος Κάππος ήταν λέει Απολλωνιστής, κι αυτή είναι η "μεταβατική" γέφυρα για το δεύτερο ημίχρονο (μετά κι από κάποια ανάπαυλα ίσως)

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Δρεπάνι καλεί Σφυρί

Πριν από οτιδήποτε άλλο, η επανόρθωση μιας βασικής παράλειψης από το χτεσινό ερωτικό κείμενο. Ένας σφος λέει στη δικιά του χρόνια πολλά τη μέρα του Βαλεντίνου, αλλά αυτή δεν τα δέχεται, γιατί ξέρει πως ο άλλος δεν τα πιστεύει και δεν του λέει τίποτα αυτή η μέρα.
-Θέλεις να σου πω πραγματικά τι πιστεύω για αυτή τη μέρα;
-Ναι, του απάντησε, πριν προλάβει να μετανιώσει.
-Ότι είναι μια αποφράδα ημέρα για το κομμουνιστικό κίνημα, γιατί σαν σήμερα (σ.σ.: χτες) ξεκίνησε το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ.
Τελικά η δικιά του αποφάσισε να δεχτεί τα χρόνια πολλά.

Ηθικό δίδαγμα;
Έρωτας είναι το 20ό Συνέδριο. Γιατί παρά τις μικρές απιστίες, εμείς συνεχίσαμε να υποστηρίζουμε ότι η Σοβιετία παρέμεινε πιστή και σοσιαλιστική.

Πάμε τώρα στο κυρίως θέμα.

* * *

Η πλατεία Βάθη (χωρίς "ς" στο τέλος, απ' ό,τι ξέρω) είχε χτες μια ιδιότυπη ειρηνική συνύπαρξη-πανσπερμία, που φαινομενικά μπορεί να θύμιζε τον αταξικό χυλό της άλλης πλατείας στο Σύνταγμα και τις "πρωτοπορίες" που προσπαθούσαν να τον πλευρίσουν.
Μαύρες σημαίες (για το μαύρο που θα πέσει στις εκλογές), μαζί με πολιτικά μαύρους (που έτσι κι αλλιώς δεν ψηφίζουν -συνήθως), με πανό για τα "μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά [που] πέσανε πάνω στην αγροτιά", και παραδίπλα μελαψοί μετανάστες, που χάζευαν το θέαμα.
Γαλανόλευκες σημαίες της Ελλάδας και της Μάνης (με γαλάζιο σταυρό και σύνθημα "ταν ή επί τας" ή τρικάκια "έχω ένα όνειρο" (I have a dream) με τον Καμμένο και τον Τσίπρα πίσω απ' τα σίδερα της φυλακής, μαζί με δικά μας ταξικά συνθήματα και τους μαζικούς φορείς (τα σπέρματα μιας Λαϊκής Συμμαχίας ==> Λαϊκοσυμμαχίας ενάντια στη Λυκοσυμμαχία της ΕΕ και της ΚΑΠ).
Ψεκασμένες λογικές -σαν μια περαστική που φώναζε πως δεν είναι Εβραία, ούτε Τουρκάλα, ούτε κι Αρβανίτισσα...) δίπλα στα αγνά κι αψέκαστα λάχανα, που μοίρασαν αφειδώς στο τέλος οι αγρότες, στον κόσμο που ήρθε και συμπαραστάθηκε στον αγώνα τους.


Μόνο που αυτή η παρουσία δεν ήταν ούτε θολή, ούτε αταξική. Ήταν φτωχομεσαίοι αγρότες, που βρίσκονται στα μπλόκα κι αγωνίζονται για την επιβίωσή τους. Κι αν δεν πήγαιναν να τιμήσουν τα φαλάφελ της πλατείας, στην αρχή της Λιοσίων, όσο περίμεναν, δεν ήταν ξέρω εγώ από ρατσιστική προκατάληψη (κατά το εύκολο -κι εξίσου ρατσιστικό- στερεότυπο για την αγροτιά που ξεζουμίζει τους μετανάστες) αλλά από διατροφική προκατάληψη για κάτι που δε γνωρίζουν από τον τόπο τους και θεωρούν, ίσως, φαΐ για χίπστερ, ή μάλλον για πρωτευουσιάνους -γιατί ούτε χίπστερ έχουνε στο χωριό, για να ξέρουν τι είναι.


Αυτή τη φορά δεν υπήρχε πανό "τσιατσιάλατς", "πελέκατς" ή κάτι παρόμοιο, υπήρχε όμως ένα αγροκάλτ πανό, με δρεπάνια στην κορυφή, που προειδοποιούσε πως "το χώμα θα βαφτεί κόκκινο" -ή από ζωή ή από θάνατο. Κι ένα άλλο με δυο χελωνίσια καύκαλα και το συμβολισμό για την ανάπτυξη που έρχεται -μαζί με την ελπίδα- σε χίλια χρόνια, όσο εισάγουμε τρόφιμα, αντί να τα καλλιεργούμε στη δική μας γη.
Κάποιοι άλλοι αγρότες -δε συγκράτησα όμως από ποιο μέρος- φώναζαν "θέλουμε η γη μας να πάει στο παιδί μας" και έλεγαν "λησταρχείο" το δασαρχείο -που θέλει προφανώς να τους την πάρει. Ενώ δυο μαθήτριες -ή μήπως φοιτήτριες;- είχαν μια κόκκινη καρδιά από χαρτόνι, λόγω της ημέρας, αλλά δεν πρόλαβα να διαβάσω το σύνθημα που είχαν γράψει.

Όπως μπαίνει και στον τίτλο της ανάρτησης, είχαμε μια διαλεκτική αντιστροφή μιας γνωστής κινηματογραφικής σκηνής και της κλασικής ατάκας: σφυρί καλεί δρεπάνι.
Αυτή τη φορά το δρεπάνι (αγροτιά) καλούσε το σφυρί (εργάτες) σε ενότητα, κάτω από τους ήχους των αθάνατων "Αγροτικών", και παρά το εργάσιμο της μέρας και της ώρας, η ανταπόκριση ήταν αρκετά μαζική από τις Λαϊκές Επιτροπές, το ΜΑΣ και κάποια σωματεία. Ανταποκρίθηκε επίσης ένα κομμάτι της αναρχίας και το εξωκοινοβούλιο: ο μ-λ χώρος και ο πάλαι ποτέ Συντονισμός Πρωτοβάθμιων σωματείων -που έγινε Πρωτοβάθμια για το Συντονισμό και ύστερα Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων για το Συντονισμό.


Αυτοί που δεν ήταν τόσο πολλοί -τουλάχιστον όσο πέρυσι- ήταν οι ίδιοι οι αγρότες (αν και μια στατική συγκέντρωση, όπου σκορπάει ο κόσμος, μπορεί να σε ξεγελάσει, μέχρι να ξεδιπλωθεί το πλήθος στην πορεία). Σε αυτό κολλούσε κι ένα λαϊκό απόφθεγμα του Μπούτα, από τον τόπο του, για το λύκο που όταν χάνει τα δόντια του, βγάζει γλώσσα η γίδα (τα ΜΜΕ, ο αστικός πολιτικός κόσμος). Πόσο μάλλον όταν οι απέναντι είναι λυκοσυμμαχία ολόκληρη, με ΚΑΠ και ΕΕ, και δε βγάζουν απλά γλώσσα, αλλά δόντια σουβλερά κι ακονισμένα, στο κίνημα που λαχανιάζει κι αποδυναμώνεται.

Απ' τις άλλες παρεμβάσεις ξεχώρισα την ατάκα ενός αγρότη, που αράδιασε λεκτικά τον πάγκο του μανάβη (πράσα, λάχανα, ντομάτες, πατάτες, αγγουράκια, κρεμμυδάκια, κοκ) για να καταλήξει: αυτά εμείς δεν τα φτιάχνουμε; Ποιος τα παράγει δηλαδή; Η Μαρία η Πενταγιώτισσα;


Ακολούθησε πορεία ως τη Βουλή, για να επιδοθεί ψήφισμα "μη μας λένε πως τους απαξιώνουμε κιόλας", όπως είπε ο Μπούτας. Εκεί βρήκαμε μεταξύ άλλων έναν αγγλόφωνο ποζερά, με δερμάτινο, που ήταν πολύ ορκισμένος έλεγε για τον "φάκιν μαλάκα" Τσίπρα, που είναι "τσίκεν", κτλ. Ε, σιγά τα λάχανα...
Και στο τέλος τα λάχανα που μοίρασαν οι αγρότες, μαζί με την ψυχή τους, και ζητούσαν συγνώμη κιόλας, γιατί δεν είχαν αρκετές σακούλες κι έπρεπε να τα πάρεις έτσι, χύμα... Λάχανα ντόπια, αγνά κι αψέκαστα, με σαλίγκαρους και χωματάκι, όχι Βρυξελλών και ΚΑΠ.
Εμείς πάμε αγώνα -που έλεγε κι ένα προλεκάλτ διαφημιστικό, την ίδια προεκλογική περίοδο που έπαιξε και το άλλο με το τρακτέρ...





Τη σκυτάλη παίρνει τώρα το πανεργατικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ.
Όπως θα έλεγαν και στα συνέδρια: το λόγο έχουν οι αγρότες και να ετοιμάζεται το εργατικό κίνημα...

του X-andra photo (twitter) στο βάθος η προοπτική του συλλαλητήριου

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Έρωτας είναι

Έρωτας είναι... είναι... ο σύντροφος. Κι η συντρόφισσα. Χωρίς παπάκια στις καταλήξεις.
Έρωτας είναι το παπάκι του Άσιμου (χωρίς την Αλεξίου).
Έρωτας είναι η επανάσταση, αλλά όχι ως ανεκπλήρωτο απωθημένο.
Η ελευθερία, ως συνείδηση της αναγκαιότητας. Η λογική που συναντά το συναίσθημα.
Είναι το κόμμα. Αλλά κι η αντι-κουκουεδίλα ως τρόπος ζωής. Τι θα ήταν αν μας έχαναν; Ένα γκρουπουσκουλάκι τόσο δα μικρούτσικο...

Έρωτας είναι ο Ρίζος στην κωλότσεπη, ή μες στην τσάντα.
Ο πρώτος καθοδηγητής ή αυτός-ή που σου πήρε το βιογραφικό, για να δώσεις (στην οργάνωση) ό,τι πολυτιμότερο έχεις (διάθεση για προσφορά) και να το πάρεις πίσω στο πολλαπλάσιο.
Τα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα σε μια πορεία (ή τα κόκκινα μάτια μετά από ένα δακρυγόνο).

Η καχεκτική, αλλά σπιρτόζα Ρόζα.
Ο Χαρίλαος στα νιάτα του, με τη στολή.
Ο Τσε. Κι ο Φιντέλ. Κι οι Κουβανοί ως λαός, όσο βαστάνε ακόμα.
Το σφυρί και το δρεπάνι, αγροτιά-εργατιά, μια φωνή και μια γροθιά (αλλά όχι τα σεξ σύμβολα των ΜΜΕ, τύπου Κρητικός αγρότης...)

Τα Λάντα, ο Τσατσένκο, οι μπάμπουσκες, ο Μίσα, η Λάικα.
Το μπάσκετ, ο Γκοσινί, η δεκαετία με τις βάτες, τα παιδικά μας χρόνια.
Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης (χωρίς την πολιτική Άννα Βαγενά).
Ο Χρόνης Μίσσιος μέχρι τα είκοσι. Μετά σοβαρεύεσαι και τον ξεπερνάς.
Το φαΐ κι η τσικνο-Πέμπτη (άντε να περάσει και το σημερινό, να ετοιμαζόμαστε για τα σοβαρά).

Έρωτας είναι τα βιβλία, ένα ωραίο κείμενο, η φιλοσοφία (χωρίς αμπελοφιλόσοφους της κακιάς ώρας).
Τα λάθη κι οι αδυναμίες. Κι η υπέρβασή τους.
Το εξωκοινοβούλιο για το Λαϊκό Στρώμα. (Και το ρεύμα. Κι η Τσίχλη).

Έρωτας είναι η σχέση του Μίμη Ανδρουλάκη με την εξουσία. Και του Νίκου Μπίστη για την αναθεώρηση.
Η ΕΕ και τα μνημόνια.
Οι "αντιμνημονιακοί κι η ΕΕ".
Ο φασισμός κι η φαιά (σοσιαλ)δημοκρατία.

Ένα ποτήρι νερό που το πίνεις και ξεδιψάς. Αλλά δεν είναι πως αν δεν το πιεις πεθαίνεις. Απλώς μαραίνεσαι μέσα σου και συνεχίζεις ζωντανός-νεκρός, περιμένοντας ψεύτικες ελπίδες που έρχονται.



Εντάξει, και κάτι πιο σοβαρό (το παραπάνω είναι για να σατιρίσει τη "σοβαρότητα" της γιορτής)

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Δελτίο Κομινφόρμ VII

ή αλλιώς δυστυχώς δε σε εκτέλεσαν "σύντροφε"

Λέγαμε χτες για τις διάφορες τιμές που απέδωσαν διάφοροι με τον τρόπο τους στην επέτειο της Βάρκιζας -και της ολομέλειας του ΚΚΕ που την ακύρωσε εν μέρει, αφού ούτως ή άλλως ποτέ δεν τηρήθηκε.

Η Έλενα Κατρίτση της ΕΡΤ πχ είχε καλεσμένη στην εκπομπή της ("Προσωπικά") την Έρη Ρίτσου, κι ελπίζω πως θα ανέβει σύντομα στο διαδίκτυο, για να τη δούμε και όσοι δεν προλάβαμε τη ζωντανή μετάδοση. Αναρωτιέμαι πάντως πότε επιτέλους θα πει κάποιος καλεσμένος στην οικοδέσποινα πως το όνομα της εκπομπής είναι λάθος, βασικά γιατί το "προσωπικό" είναι και πολιτικό.
Πολιτικά, δεν έχω αισθήματα για σένα φιλικά...

* * *

Η κυριακάτικη "Δημοκρατία" (πάντα εντός εισαγωγικών, όπως κι η αστική) έδινε το βιβλίο του Τάκη Λαζαρίδη "ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι". Κι επειδή τότε δεν τον είχε βρει και περιμαζέψει ακόμα ο "αριστερός" Κούλογλου να του δώσει όχι απλώς βήμα αλλά μόνιμο στασίδι, και το βιβλίο του ήταν σαφώς αντιδραστικό, ο μόνος οίκος που βρέθηκε να το εκδώσει ήταν ο Πελασγός, με το ακροδεξιό πολιτικό στίγμα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή...

Τουλάχιστον αυτός τα έλεγε από νωρίς. Κρίμα όμως που δεν το κατάλαβε πιο νωρίς να γλίτωνε και την ταλαιπωρία ο άνθρωπος. Φυλακές, δίκες, παραλίγο εκτέλεση, μαζί με τον Μπελογιάννη... Κι έτσι κάθε φορά που ακούω αυτόν τον τίτλο, μου έρχεται αυθόρμητα ως απάντηση ο σημερινός υπότιτλος: δυστυχώς δε σε εκτέλεσαν "σύντροφε".
Κι όχι, δεν είναι καφρίλα, αλλά συμβουλή με αγάπη. Τουλάχιστον θα 'χες γλιτώσει την υστεροφημία σου,,,

Την ίδια μέρα η Εστία έδινε ένα αντίστοιχο πόνημα, με "όλη την αλήθεια" για τον Άρη Βελουχιώτη και το Μελιγαλά. Ναι αλλά πόσα τέτοια να αντέξει κανείς σε μια μέρα. Έπρεπε να διαλέξω το ένα...

* * *

Μπορεί η ΑΕΛ να έχασε το Σάββατο στο Καραϊσκάκη και να έχει πάρει την κάτω βόλτα στη βαθμολογία (ενώ κάποτε ο δικός της τίτλος σηματοδοτούσε την έναρξη της... "πέτρινης δεκαετίας" του Ολυμπιακού -μέχρι να έρθει από τη ΓΛΔ ο γιος του Πέτρου Κόκκαλη και να αλλάξει τα κόζια), αλλά αύριο, που είναι η μέρα του Βαλεντίνου και του πανελλαδικού αγροτικού συλλαλητηρίου, είναι ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει: αγρότες, ερωτευμένους κι ενδιάμεσους (μη εξαρτημένους).

ΑΕΛ, τρακτέρ και love is in the air...

Οι Μπαλούρδοι εξαιρούνται από την παραπάνω αγωνιστική κι αγαπησιάρικη ενότητα και περιμένουν τους αγρότες και το μαχητικό, γαλατικού τύπου (αλά Αστερίξ) αυθορμητισμό τους, με καρδιοχτύπια κι αγωνία -μεγαλύτερη κι από τις θαυμάστριες του γνωστού Κρητικού αγρότη...

* * *

Λεβεντιά και βάσεις μαζί δε γίνεται, λέει ένα σύνθημα στην Κρήτη -αφού πιάσαμε τη λεβεντογέννα. Και επίγειος παράδεισος, με τόσα κρούσματα καρκίνου γύρω από τις βάσεις, είναι επίσης ουτοπικός. Εξαιρείται ο Μητσοτάκης, που έχει πάθει ανοσία και έκανε άφοβα κάθε χρόνο στο Μαράθι μπάνιο.

Και δεν υπάρχουν πολλά θεάματα, πιο θλιβερά από το να βλέπεις τους Κρητίκαρους, που πετούσαν κάποτε τους Αμερικάνους στη θάλασσα (για να μην περάσει η ατιμωρησία της "ετεροδικίας") γιατί πχ τάχα πείραξαν την αδερφή τους, να γυρίζουν τώρα σκηνές από την ταινία "καλώς ήλθε το δολάριο", με τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα, που ήρθαν σαν μάννα εξ ουρανού για τα μαγαζιά, μες στο χειμώνα, όπου δεν κουνιέται φύλλο, και μπορεί να σε πιάσει μελαγχολία ακόμα και στα εξωτικά Χανιά -όπου χιόνισε πρόσφατα, αλλά περίμεναν να έρθει ο αμερικάνικος στόλος, για να δουν "άσπρη μέρα".
Μπορείτε να δείτε μερικά χαρακτηριστικά γλοιώδη σχόλια (που δεν είναι τόσο μειοψηφικά, όπως άλλοτε), όπως τα σταχυολόγησε ο Poe στο ιστολόγιό του.

* * *

Χρωστάω κι ένα κομμάτι για τη θέση ανάνηψης, όπου σου κάνουν κάποιες "λαβές" και σε γυρίζουν στο πλάι, για να σε κρατήσουν ή μάλλον να σε επαναφέρουν στη ζωή. Οι πολιτικοί ανανήψαντες της Μακρονήσου πχ είναι ζωντανοί-νεκροί (κομμουνιστές που ξέχασαν να πεθάνουν, όπως λέει ο Ζίζεκ) που δεν τους έχει πιάσει όμως νεκρική ακαμψία. Και το ζητούμενο για τους αναμορφωτές τους δεν είναι απλά να τους επαναφέρουν στη ζωή και τις αγκάλες της μαμάς-πατρίδας, αλλά να τους έχουν όσο το δυνατόν πιο εύκαμπτους, σε βαθμό οξείας οσφυοκαμψίας. Αυτή λοιπόν είναι η θέση ανάνηψης για το πολιτικό μας σύστημα, που χτίζει νέους Παρθενώνες. (Και κάτι άσχετο, αλλά μήπως ήξερες εσύ, σφε αναγνώστη, πως το "παρτενοπέι" της Νάπολι, σημαίνει βασικά "Παρθενόπες";)

* * *

Πήρε το μάτι μου κάπου (στα Σαββατιάτικα του Teddy) μια δήλωση του Σταύρου Θεοδωράκη, που λέει πως η χώρα συχνά σώθηκε από μικρά κόμματα και πολιτικούς που δεν υπολόγισε κανείς αρχικά τη δύναμή τους.
Μόνο εγώ έκανα το συνειρμό και κατάλαβα πως ονειρεύεται να γίνει Μεταξάς;
-Αλόρ σε λα γκερ... Πάμε άλλη μία, να το τραβήξω από καλύτερο πλάνο..

* * *

Εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω.
Μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα.


Στίχοι του Λουκιανού για το μικρό Ήρωα, που θα μπορούσαμε να τους τραγουδήσουμε εμείς για εκείνον.

Το Πρώτο Θέμα εν τω μεταξύ κατάφερε να μας θυμίσει πόσο βρωμερό είναι, πουλώντας cd με τα τραγούδια του -παρά την αντίθετη θέληση του ίδιου και της οικογένειάς του. Κι έτσι ξέσπασε ένας σχετικό ντόρος και πέρασε στα ψιλά ένα άθλιο κείμενο του αντιδραστικού Πανούτσου (που βρήκε επιτέλους στο Liberal, το σπίτι που του ταιριάζει).

Γιατί άθλιο; Το πρόβλημα δεν είναι προφανώς οι σωστές επισημάνσεις για τις μετά θάνατον αγιογραφίες με τις πολιτικάντικες σκοπιμότητες, ούτε πως την πέφτει στο Σύριζα -εξάλλου για αυτό πληρώνεται- και τον καθιστά συμπαθή. Αλλά ότι ο Πανούτσος (κι ο κάθε Πανούτσος) δεν είχε ποτέ αξίες για να αποκλείσει το Πρώτο Θέμα και τη βρωμιά του από αυτές. Και έτσι είναι προκλητικό να προσπαθεί να φέρει τον Κηλαηδόνη στα δικά του "απολίτικα" μέτρα.


* * *

Αύριο κάνει ντεμπούτο κι η καθημερινή εφημερίδα του συγκροτήματος Χατζηνικολάου, για να επισημοποιήσει τον έρωτά του με τη ΔΦΑ, με τίτλο "Αληθινές Ειδήσεις" (μετάφραση του Real News). Μπορεί να μην έχει λεφτά να πληρώσει τους εργαζόμενους στο ραδιόφωνο κι η κατάσταση να είναι κάπως έκρυθμη, αλλά τι ψυχή έχει μια εφημερίδα (που θα κλείσει μες σε λίγες βδομάδες) για να μην τη βγάλει;

* * *

Στη δίκη του Πελετίδη (που δεν έδωσε χώρο στους χρυσαυγίτες για εκδήλωση), είχαμε* μία ακόμα αναβολή, προφανώς γιατί υπολογίζουν στο γνωστό δικαστικό κόλπο για τους αλληλέγγυους: εντάξει, θα μαζευτούν, θα φωνάξουν, θα συμπαρασταθούν και στο τέλος θα βαρεθούν και θα τον αφήσουν μόνο του. Ναι αλλά δεν ξέρουν καλά πού έμπλεξαν...

(* να διορθώσω αυτό το σημείο: αναβολή είχαμε μόνο στη μία από τις δύο υποθέσεις της δίκης, που συνεχιζόταν μέχρι πριν από λίγη ώρα)

Φοβερό σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Τρία κόκκινα γράμματα

Μετά το εξωκοινοβούλιο και το κορτάρισμά του με τα ορφανά του Σύριζα στην ΑΣΟΕΕ, σειρά έχει η δεύτερη μέρα του διημέρου για το ΔΣΕ στου Γκίινη, και ο... αναρχικός αντι-ιμπεριαλισμός. Γιατί όχι; Εδώ υπάρχουν μπασκετικοί Παοκτζήδες, εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Κι άντε βρες εδώ, με σχηματικά μπακάλικα κριτήρια, τι θέση παίρνει ο καθένας στο αριστερόμετρο του λαϊκού στρώματος και ποιος μπαίνει πιο αριστερά απ' τον άλλο: ο αριστερός αντι-ιμπεριαλιστής ή μήπως ο Συριζαίος ντεμεκ αντι-καπιταλιστής που συμμετέχει σε αριστερές κυβερνήσεις;

Τι εστί αναρχικός αντι-ιμπεριαλισμός; και με ποια ανάγνωση του ιμπεριαλισμού του Λένιν τάσσεται; Αυτή για το μονοπωλιακό στάδιο, τα πέντε κριτήρια, με την εξαγωγή κεφαλαίου κοκ ή με τη χούφτα χωρών που υποτάσσουν κι εκμεταλλεύονται τα υπόλοιπα κράτη; Κι ο αγώνας τους τι είναι σε τελική ανάλυση: αντικρατικός ή αντικαπιταλιστικός;

Δεν μπορώ να απαντήσω στα παραπάνω ερωτήματα, υπήρχε όμως -για κάθε ενδιαφερόμενο- μια μπροσούρα για την ιστορία του "αναρχικού αντι-ιμπεριαλισμού" που ίσως να έλυνε κάποιες βασικές απορίες. Αυτό που μπορώ να απαντήσω εμπειρικά είναι πως πρόκειται πιθανότατα για τον ίδιο χώρο που έβγαλε το κάλεσμα ενάντια στην επίσκεψη Ομπάμα και τις αφίσες με την υδρόγειο σε ένα πιάτο.

Κι ο ΔΣΕ πού κολλάει; Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς στην ακύρωση της Βάρκιζας, ή στην αναγνώριση του ένοπλου αγώνα και της σημασίας του. Στο λαϊκό, επαναστατικό αγώνα και την αυτενέργεια των λαϊκών μαζών, αντιπαραθετικά προς την ηγεσία που τον πρόδωσαν. Αλλά όχι, δεν ήταν κάτι από όλα αυτά -τουλάχιστον όχι στο κομμάτι που παρακολούθησα. Αντιθέτως υπήρχαν διάφορα άλλα πράγματα που ξεπερνούσαν κάθε προσδοκία, με πρώτο και καλύτερο αυτό.


Δεν είναι αυτά βέβαια τα τρία (κόκκινα) γράμματα που αναφέρει ο ποιητής ως σεμνή υπογραφή του λαού μας, αλλά δεν έγινε για να παρασιωπήσει ή να παραχαράξει την ιστορία -και δεν έχει και τόση σημασία. Το επόμενο σοκ ήρθε με το... φωτογραφικό διάκοσμο της εκδήλωσης, που ήταν παρμένος αποκλειστικά από την πρόσφατη έκδοση της Σύγχρονης Εποχής, με το φωτογραφικό αρχείο του Μουσούρη από την καθημερινότητα των ανταρτών του ΔΣΕ. Ομολογώ πως δεν περίμενα να δω σε αυτήν τη ζωή αναρχικούς να προβάλλουν πχ φωτογραφίες με το Χαρίλαο Φλωράκη (μέχρι και οι Ναρίτες θα το απέφευγαν) εκτός κι αν δεν τον γνώρισαν στα νιάτα του, με τη στρατιωτική του στολή -και χωρίς μουστάκι.
Όπως δεν περίμενα ποτέ να ακούσω σε δική τους εκδήλωση τραγούδια του Θεοδωράκη, άλλα από το Μεγάλο μας Τσίρκο, κοκ. Τα ύστερα του κόσμου...

Σημειώνω παρεμπιπτόντως, την εντύπωση μιας σφισσας, που ξεφυλλίζοντας το λεύκωμα με το υλικό του Μουσούρη είδε αρκετές γλυκιές φυσιογνωμίες ανάμεσα στις σφισσες αντάρτισσες, αλλά καμία αντίστοιχα όμορφη παρουσία στους αντάρτες του ΔΣΕ -κάνοντας μία και μοναδική εξαίρεση για το Χαρίλαο με το μοναδικό παράστημα. Αυτό όμως -στο βαθμό που δεν είναι υποκειμενικό- οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στις κακουχίες, την κακή ποιότητα ζωής και τα έντονα σημάδια που άφηνε στο παρουσιαστικό του λαού μας: σκληρά πρόσωπα, χαλασμένα δόντια -που χαλάνε με τη σειρά τους το χαμόγελο- καχεκτική διάπλαση και σωματική ανάπτυξη.

Κι αν πήγαινε η κουβέντα στο Ζαχαριάδη πώς θα τα πάντρευαν ιδεολογικά με τους υπόλοιπους αναρχικούς; Θα έλεγαν οι μεν "στον Άδη, στον Άδη και το βαθύ σκοτάδι" και θα απαντούσαν οι δε: ναι αλλά αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ κι εγώ, πώς θα γενούνε τα σκοτάδια φως;

Εντάξει, εκεί που έσπαγε το πολύ κόκκινο ήταν στα υλικά και τα βιβλία που εξέθεταν. Στον πάγκο τους είχαν Τάσο Θεοφίλου, αναρχικές μπροσούρες (πχ για τον αναρχικό αντι-ιμπεριαλισμό), βιβλία για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες -που είναι ζήτημα αν ήταν κόκκινες ή μαύρες και για τι είδους μαυρίλα κάναμε λόγο. Ήταν όμως κι ένα βιβλίο για την ιστορική απόδραση των κομμουνιστών απ' τη φυλακή των Βούρλων και το βιβλίο του Μέσαρος για τη θεωρία του Μαρξ περί αλλοτρίωσης (πιο φτηνά απ' όσο το βρίσκει κανείς στο εμπόριο), επανεκδομένο από την "Κουκκίδα".
Επίσης η εκδήλωση ξεκίνησε με μια ώρα καθυστέρηση αφού μόνο κάτι Κούρδοι ήταν από νωρίς, στην ώρα τους.

Αλλά όπως σχολίασε η ίδια σφισσα, η συνολική γεύση που άφηνε ήταν (σχεδόν) από δική μας εκδήλωση και το μόνο που έλειπε ήταν η προβολή του ντοκιμαντέρ της ΚΕ για το ΔΣΕ (λες να μας το ζήτησαν; Κι αν το ζητούσαν, θα τους το δίναμε;) Φαίνεται πάντως να το είχαν παρακολουθήσει κι επηρεαστεί από αυτό, ακολουθώντας πιστά το πνεύμα του.

Δεν υπήρχε κανένας υπαινιγμός για τη Βάρκιζα, λόγω της ημέρας που πλησίαζε. Ακόμα κι η περιγραφή της τελικής ήττας ήταν πολύ προσεκτικά διατυπωμένη: ο ΔΣΕ κατάφερε να συμπτυχθεί στην Αλβανία...
Κι η κριτική στη στρατηγική και τις αντιφάσεις του ΚΚΕ -που περιείχε την τάξη της ρήξης αλλά και μια τάση συμβιβασμού-ενσωμάτωσης- είναι οριακά πιο "στρογγυλεμένη" και ήπια από τη δική μας γενναία αυτοκριτική για αυτήν την περίοδο, για το στρατηγικό έλλειμμα του διεθνούς ΚΚ.

Στα αξιοσημείωτα καταγράφονται επίσης: μια αναφορά στο -ας πούμε- σοσιαλιστικό μπλοκ, που επηρέαζε πάντως τον παγκόσμιο συσχετισμό. Στην κίνηση του Τίτο να κλείσει τα σύνορα (δεν την χαρακτήρισαν "προδοσία", αλλά αυτό εννοούσαν). Στη λαϊκότητα-ταξικότητα του ΔΣΕ και τη δομή του με τον πρωτοποριακό θεσμό του πολιτικού επιτρόπου (ούτε καν εδώ δεν είχαν μια στάλα-υποψία κριτικής).

Δυστυχώς το ενδιαφέρον σταματάει κάπου εκεί κι η εκδήλωση ήταν λίγο βαρετή μες στην πρωτοτυπία της, αφού όλα αυτά ειπώθηκαν από έναν κακό ή μάλλον αγχωμένο ρήτορα-εισηγητή, που μιλούσε εκτός κειμένου, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να συγκροτήσει τη σκέψη του, έλεγε "έτσι" πιο συχνά κι από το Νίκο Καρούλια, και νομίζω πως κατάφερε να κουράσει γρήγορα το κοινό του. Το οποίο για κάποιο λόγο είχε καθίσει μόνο στο πάνω μισό του αμφιθεάτρου -λες και κάτω μύριζε κάτι άσχημα- αλλά επιφύλασσε σαφώς περισσότερο ενδιαφέρον στις δικές του παρεμβάσεις.

Ένας ΚΑΚΕ-ίτης που έλεγε για τους χρουτσοφικούς και μας θύμισε πως τον είχαμε πετύχει και στη συζήτηση μετά την Ομπίντα του Κοτανίδη (σκοντάψαμε σε γνωστές φυσιογνωμίες...). Ένας άλλος ηλικιωμένος που ρώτησε για τις συνολικές απώλειες του ΔΣΕ, με βάση κάτι που είχε διαβάσει πρόσφατα στο Ριζοσπάστη(!) Και μια συναγωνίστρια που έλεγε μεταξύ άλλων κάτι ενδιαφέρον για τους σλαβόφωνους πληθυσμούς και το ΔΣΕ ως το τελευταίο μαζικό εγχείρημα στο οποίο επιχείρησαν να ενταχθούν. Μόνο που καθόταν πιο μπροστά από όλους και δεν ακουγόταν πολύ καλά.

Στον επίλογο μένουν ανοιχτά κρίσιμα ερωτήματα: θα χωρούσε αυτό το κομμάτι της αναρχίας σε ένα φανταστικό ΑΑΔΜ; Θα τους εμπιστευόμασταν ως σύμμαχους σε ένα νέο ένοπλο αγώνα -λέμε τώρα; Κι αν ναι, με δικές τους μονάδες -όπως στον ισπανικό εμφύλιο- ή ως μεμονωμένους πολεμιστές -όπως θα γίνονταν δηλ δεκτοί και στην κοινωνική-λαϊκή συμμαχία; Και πώς εξηγούνται οι μεγάλες απώλειες του ΔΣΕ κι η αναλογία με τις συνολικές απώλειες του κυβερνητικού στρατού;

Αλλά αυτά είναι ο πρόλογος μιας άλλης ανάρτησης. Αυτή θα κλείσει εδώ, ως μια ιδιαίτερη αλλά ταιριαστή αφιέρωση στη σημερινή επέτειο, που δεν είναι μόνο η υπογραφή της Βάρκιζας (που την "τίμησαν" με διάφορους τρόπους, που θα δούμε πιθανότατα αύριο) αλλά κι η ακύρωσή της, ένα χρόνο μετά με τη 2η Ολομέλεια του ΚΚΕ και τη στροφή προς τον ένοπλο αγώνα...

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Ένα συντονιστικό για το Μαϊούνη

(για να μπεις μες στο Κ-LAB...)

Σχηματικά μιλώντας το K-LAB είναι δεξιό, ενωτικό ΝΑΡ, που φλερτάρει με πρώην Συριζαίους. Πολιτικά μιλώντας είναι ακριβώς το ίδιο, κάτι σαν διαδικτυακή-πολιτική νεολαία της ιστοσελίδας Kommon. Αλλά όταν λες "σχηματικά" δίνεις μια εσάνς αμφιβολίας -όχι όμως αγνωστικισμού- και πολιτικού πολιτισμού. Προφέρεται ως Κέι-Λαμπ, αν και είναι προφανής νομίζω η παραπομπή στο κλαμπ (club) χωρίς νταμπ, που συνδεόταν με το μεταμεσονύχτιο πάρτι στο γειτονικό ΙΛΙΟΝ plus, όπως τα μπιτάκια που εισέβαλαν θορυβωδώς προς στιγμήν στο αμφιθέατρο της ΑΣΟΕΕ συνδέονταν με την τοποθέτηση ενός ΕΑΑΚίτη-Ανταρσυου για το διονυσιακό αυθορμητισμό του Μαϊούνη και του Φλεβάρτη -ή μάλλον των καταλήψεων του 06-07. Παρεμπιπτόντως, μπορεί οι Οακκίτες να λένε, με γραφική εμμονή, τα κομματικά μας μέλη Κνίτες -για να μην τους χαρίσουν τον τιμημένο τίτλο του Κουκουέ, αλλά αυτό θα ταίριαζε πιο πολύ στο εξωκοινοβούλιο και τους Εαακίτες, αφενός γιατί τα ΕΑΑΚ αγκαλιάζουν πλέον πολύ περισσότερους χώρους από την Ανταρσυα, που έχει ραχοκοκαλιά της το φοιτητικό (κι ας μην ταιριάζει πολύ ο όρος στον οργανωτικό χυλό των ΕΑΑΚ), πχ ένα τμήμα της ΛαΕ, άστεγους Συριζαίους, Κοετζήδες, Αλαβανικούς (που είναι ταυτόσημες έννοιες για να πεις το ίδιο πράγμα), αφετέρου γιατί "μια φορά Εαακίτης, πάντα Εαακίτης" -για να παραφράσω έναν από τους ομιλητές της εκδήλωσης. Κι έτσι εξηγείται η ανάγκη του Κ-LAB να διοργανώσει μια -ας πούμε- συζήτηση για τη στρόγγυλη επέτειο, δέκα χρόνια και κάτι ψιλά (όχι 54 ημέρες) από το φοιτητικό κίνημα του 06-07 και βασικά για τα φοιτητικά χρόνια μιας γενιάς που έχει πατήσει πια τα πρώτα -άντα ή κοντεύει να τα πατήσει ή τα είχε πατήσει ήδη όταν γινόταν ο Μαϊούνης (που κάποιοι τον λένε και Μαγιούλη) και ο Φλεβάρτης (ή μήπως Γενάρτης) στην περίπτωση κάποιων φοιτητοπατέρων και της μορφής που "τα έβαλε με τον Πρετεντέρη", όπως αναφέρεται σε μια αφίσα του Κ-LAB το οποίο ζήτησε από διάφορους πρωταγωνιστές διάφορων χώρων να γράψουν ένα επετειακό σημείωμα με τις εντυπώσεις τους, το πολιτικό στίγμα, κτλ.


Κι έτσι μπαίνουμε -επιτέλους- μετά από ένα σύντομο κι απέριττο πρόλογο στο προκείμενο, δηλ το επίδικο, δηλ το διακύβευμα. Αλλά να πω σε αυτό το σημείο πως δε σκοπεύω να μακρηγορήσω, όχι γιατί δε θα το κάνω, αλλά γιατί έτσι συνηθίζεται να λες πάντα στην αρχή της παρέμβασής σου, όχι πως ξεγελάς κανέναν, αλλά είναι σχεδόν απαραίτητο, εθιμικό δίκαιο, όπως οι βασικές κινήσεις που πρέπει να κάνεις στο πρόγραμμά σου στο πατινάζ ή στους ζυγούς -που σημαίνει πως το πρόγραμμα πρέπει να έχει άξελ, κωλοτούμπες και ταλαντεύσεις. Κι ενώ λοιπόν ο καθορισμένος χρόνος για τις παρεμβάσεις (συσπειρώσεις, τους συσπειρωσάδες και τη συσπείρωση του Σύριζα στους καθηγητές) ήταν το 7λεπτο-8λεπτο, ο πιο σύντομος πρέπει να μίλησε κάνα 12λεπτο (στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ και του εξωκοινοβουλίου ο χρόνος είναι σχετικός, συμπυκνωμένος στα ιστορικά γεγονότα, και όσο πιο ξεχειλωμένος γίνεται στις ομιλίες) ενώ άλλοι έφταναν μόνοι τους έναν αγώνα πόλο, κοντά στο ημίωρο, χωρίς περιόδους -όλα ένα από την αρχή, με μια τελεία στο τέλος.


Κι αυτή ήταν η καλύτερη εισαγωγή για το κλίμα μιας εκδήλωσης που έμοιαζε με φοιτητικό συντονιστικό, ίσως γιατί ήταν ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουν την επέτειο (που πέρασε), για μια καθυστερημένη εκδήλωση που ήταν να γίνει τον περασμένο Μαϊούνη και ξεκίνησε Φλεβάρτη, με μόλις μιάμιση ώρα καθυστέρηση από την προγραμματισμένη ώρα, δείχνοντας την ωριμότητα του κινήματος (που κάποτε αργούσε δύο) με την πάροδο του χρόνου (κι εγώ πχ κρατήθηκα και δεν πήρα αγανακτισμένος το πανό να ξεκινήσω μόνος μου, γιατί κανείς δε θα καταλάβαινε το συμβολισμό να τον εκτιμήσει). Δεν πρέπει να πλησίασαν το ρεκόρ ενός 18ωρου συντονιστικού στη Θεσσαλονίκη -που το πρόλαβαν λέει κάποιοι που ξεκίνησαν οδικώς από την Αθήνα- αλλά έχασαν πανηγυρικά το στόχο να μην πιάσουν τα μεσάνυχτα, που θα γίνονταν κολοκύθες. Και δεν κατάφεραν να έχουν ένα βιντεάκι με μαγιουνίτικα, κινηματικά στιγμιότυπα -που κάποτε το 'χαν πολλοί, αλλά τώρα σπανίζει.
Και αυτά δεν είναι κακίες, αλλά κυρίως αυτοσαρκασμός, αφού τα παραδέχονταν μόνοι τους και μου "έκλεβαν" τις ατάκες που είχα σημειώσει για το κείμενο, όσο περίμενα την έναρξη.

Αναρωτιέται κανείς βέβαια, αν το συντονιστικό κι οι διαδικασίες για βάλιουμ, όπου πρέπει να ομοφωνήσουν όλοι μέχρι ενός, σαν τους ενόρκους στις ΗΠΑ, και να συμφωνήσουν -πχ αν πρόκειται για μια ύφεση με κρισιακά χαρακτηριστικά ή μια κρίση με υφεσιακά χαρακτηριστικά- τότε γιατί την κρατάνε μόνο για μαζικές, κινηματικές διαδικασίες, όπου είναι υπέρτατο όπλο για την εξουδετέρωση κάθε συμβατικού αντιπάλου, και δεν το εφαρμόζουν πχ στα δικά τους εσω-οργανωτικά όπου έχουν θεωρητικά κατακτημένο ένα ανώτερο επίπεδο πολιτικής συμφωνίας...
Φαντάσου πχ ένα συνέδριο του Ναρ, που θα είχε εισήγηση κι αντι-εισήγηση, αλλά δε θα τελείωνε ποτέ, μέχρι να συμφωνήσουν όλοι στις ίδιες θέσεις. Και τελικά να συμφωνούσαν μόνο με την Αλέκα πως ο διάλογος έχει νόημα μόνο μεταξύ όσων συμφωνούν -στα βασικά τουλάχιστον.

Αυτό όμως έδωσε απάντηση στα υπαρξιακά ερωτήματα των διοργανωτών και της εκδήλωσης, για τη μορφή και το περιεχόμενο: είναι πειραματική διαδικασία, συνέλευση, πώς ακριβώς θα κυλήσει; Είναι γκρουπ θέραπι, βραδιά νοσταλγίας -κι είναι καλό πράγμα η νοσταλγία;- τύπος φόρουμ, αυτοκριτική κι αποτίμηση, μια συζήτηση που δεν έγινε, φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια μες στα αμφιθέατρα, κι ας μην έχουν τη γοητεία των θερινών σινεμά του Κηλαηδόνη, οι αναζητήσεις μιας γενιάς; Ναι αλλά τι σημαίνει γενιά; Κι είναι όρος που μπορούμε άραγε να υιοθετήσουμε και να αξιοποιήσουμε -όπως πρότεινε ένας Κοετζής;
Λίγο από όλα και τίποτα από αυτά. Ήταν βασικά ένας τύπος συντονιστικού, για να θυμούνται οι πιο παλιοί -αν υποθέσουμε ότι τα έχουν ξεχάσει κι έχουν καταφέρει να τα αποβάλουν- και να σιχτιρίζουν οι νεότεροι. Αφού να φανταστείς, μέχρι κι ο Κομάντο είπε πως έπρεπε να έχει μείνει σπίτι του, για να διαβάσει. Θα κάτσω σπίτι, θα αράξω σπίτι...

Πες μου τι έγιναν εκείνα τα παιδιά; Σύριζα. Κάποια άλλα μετανάστες και κάποια λίγα βολεμένα στελέχη πολυεθνικώων. Πες μου τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν; Και πόσα τρένα πέρασαν έκτοτε για το φοιτητικό κίνημα; Πόσα βήματα έκανε μπροστά ή πίσω και ποια παρακαταθήκη του άφησε το 06-07; Λίγοι ασχολήθηκαν με τέτοια ζητήματα -πχ ένας μπασκετικός Παοκτζής, που έκανε μια από τις λιγότερο αυτάρεσκες -και για αυτό ενδιαφέρουσες- τοποθετήσεις.


Αλλά ας ξεκινήσουμε από πιο απλά πράγματα, Όπως το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο της ενότητας. Και το Σύριζα που έχτιζε μεθοδικά από τότε την κυριαρχία του στο αριστεροχώρι και την κατοπινή του πορεία. Για να δει πολλά μπουμπούκια του να ανθίζουν σε κυβερνητικές ή κι υπουργικές θέσεις και να μαραίνονται μετά το δημοψήφισμα, για να προσεγγίσουν ξανά το εξωκοινοβούλιο, που τους δέχεται με ανοιχτές αγκάλες και μέτωπα κι ας ξορκίζουν φραστικά τη νόσο της ενωτίτιδας. Θα μου πεις, τον Εαακίτη κι αν τον πλένεις... Βρε ναι, αλλά το Συριζαίο γιατί να τον ξεπλένεις και του δίνεις βήμα, για να δώσει τον τόνο στην εκδήλωση;

Κι ήταν όλοι τους εκεί, η Καιτούλα κι ο Σταμάτης...
Ο Χρονόπουλος (μέχρι πρότινος νεολαία Σύριζα) στο άτυπο αρχικό πάνελ που κούρασε πολύ κι ανάθεμα αν άκουσε έστω κι έναν στη συνέχεια. Ο Κορωνάκης (γραμματέας της νεολαίας Σύριζα μέχρι πρόσφατα) κι ο Γκάμπριελ (Σακελλαρίδης) που ήταν υποψήφιος και το Σεπτέμβρη του 15', πριν αποστασιοποιηθεί -αφού πρώτα ψήφισε το μνημόνιο. Η Δανάη Τζίκα, βουλευτής Σύριζα στη Μαγνησία μέχρι το καλοκαίρι-φθινόπωρο του 15' (ψήφισε μνημονιακά προαπαιτούμενα, προτού κάνει ...κινηματική στροφή).
Αλλά γιατί δεν αντιδρά κανείς ν τους απαντήσει; Γιατί καθόμαστε κι ακούμε κινηματικές αφηγήσεις κι ιστορίες από Συριζαίους, να παρουσιάζουν σαν κορυφαία στιγμή του φοιτητικού κινήματος τους φραξιονισμούς των νεολαίων με τον Απέκη, στο ζαχαροπλαστείο Ιπποκράτους και Ναυαρίνου γωνία;
Τι τους  ακούτε, τι τους κοιτάτε...; (Και με τη Σεκουριτάτε σχετίζονταν οι πιο παλιοί, που ήταν στο ΚΚΕ εσ.). Τι ακούν τα αυτιά μας και δεν κόβονται από μόνα τους, σαν του Πάνου Δημητρίου, στην Τασκένδη;

Κι ύστερα ήρθε ο Απέκης, κι άλλοι από τη Συσπείρωση (η παράταξη των Συριζαίων στους πανεπιστημιακούς) που συνάσπισε όλη την αριστερά πλην Λακεδαιμονίων (συνεργάστηκε όμως κι η ΔΗΠΑΚ στο Δ.Σ. μαζί της για ένα διάστημα). Κι αντί να τον παρουσιάσουν πχ με επιφυλακτική συμπάθεια και τις αντιφάσεις του (γιατί μιλάει για "νεοφιλελεύθερη επίθεση" της Μπολόνια), έλεγαν για "συγκίνηση", "ηρωική ηγεσία" και "πανεπιστημιακό κίνημα" (φοιτητές-καθηγητές, ενωμένοι).
Αυτό που δεν κατάλαβα, εφόσον δεχτούμε πως αυτοί οι πανεπιστημιακοί δέχονταν πόλεμο από τους δικούς τους -και ο Απέκης μάλιστα δεν είχε εκλεγεί καν σύνεδρος το 09' στο Συνασπισμό του Αλέξη- είναι πώς κατάφερε τότε ο Σύριζα να καρπωθεί πολιτικά τον αγώνα τους; Δεν είναι κάπως περίεργη κι αντιφατική αυτή η αφήγηση;


Υπήρχε ακόμα αρκετό ΚΚΕ, που έπαιξε τελικά κάποιο ρόλο στο κίνημα, αλλά στο βαθμό που τα μέλη πήγαιναν ενάντια στη γραμμή και έναν "αδηφάγο" μηχανισμό, που (τους) έδειξε τα δόντια του στη συνέχεια. Οι Κνίτες που "δεν υπάκουσαν", οι πανεπιστημιακοί που συμμάχησαν με τον Απέκη... Και ο τότε γραμματέας του Πολυτεχνείου Αθήνας, που έγραψε -κατά πολλούς- το πιο ενδιαφέρον κείμενο για την εκδήλωση, ίσως γιατί λέει το γνωστό ποίημα για την πολιτική χρεοκοπία του ΚΚΕ μετά το 2010 -κι όλως τυχαίως αυτό ήταν το απόσπασμα της παρέμβασης που διαβάστηκε, καθώς ο ίδιος δε ζει πια στην Ελλάδα.
Ποιο ΚΚΕ και ποια Στικούδη...

Υπήρχαν αρκετές προσωπικές αφηγήσεις που έμοιαζαν με (παλιά) διαφημιστικά της Άμστελ, για συναγωνιστές που συναντιόνταν ξανά μετά από χρόνια, έχοντας αλλάξει πολιτικά μετερίζια, αλλά ένιωθαν να γνωρίζονται χρόνια, μέσα από το φοιτητικό κίνημα, και να είναι παιδικοί φίλοι. Και ένα άλλο σκηνικό, που μου διηγήθηκε μια συναγωνίστρια (που δε βιάστηκε να μπει σε μια σειρά) για τη Φιλοσοφική του ΑΠΘ και τους Εαακίτες που τραγουδούσαν μες στη βροχή συνθήματα για το στόχο-φετίχ τους: πανεπιστημιακή -κι όχι ανώτατη που λέγαμε εμείς- εκπαίδευση.
Έχουμε βραχεί, μέχρι το βρακί
Εκπαίδευση για όλους, πανεπιστημιακή...

Υπήρχαν αυτάρεσκες τοποθετήσεις για τον Πρετεντέρη, που περίμενε να τελειώσει το συντονιστικό καταλήψεων, προτού βγει στο δελτίο να δώσει γραμμή. Η παρέμβαση της μορφής που τα έβαλε μαζί του, με τα περισσότερα "ας πούμε" από όσα είπαν όλοι οι άλλοι μαζί -γιατί έτσι φαίνεται ο ψημένος, μπαρουτοκαπνισμένος σε αμφιθέατρα, φοιτητο-συνδικαλιστής. Άλλοι που παραδέχονταν πως έλεγαν πράγματα χωρίς να τα πιστεύουν και να μπορούν να προβλέψουν το ξέσπασμα που ερχόταν. Κι άλλοι που σημείωναν πως τίποτα δεν προέκυψε τυχαία και μεταφυσικά, χωρίς σχέδιο, δράση, κι ένα κάποιο βολουνταρισμό -γιατί κι αυτός χρειάζεται πολλές φορές...

Και πολλά άλλα, που δεν μπορούν να στριμωχτούν σε μια ανταπόκριση, αλλά φαντάζομαι πως θα κυκλοφορήσουν τις επόμενες μέρες στο διαδίκτυο, καθώς η εκδήλωση μαγνητοσκοπήθηκε. Και τα οποία με έκαναν να θέλω να γράψω πολλά πράγματα καινούρια ή γνωστά από την αρχή. Αλλά ας τα κρατήσουμε κάβα, πχ για τις 8 Μάρτη, που θα είναι τα δέκα χρόνια από το πανελλαδικό φοιτητικό συλλαλητήριο και τη δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ στο μπλοκ της Θεσσαλονίκης, γιατί η κε του μπλοκ γράφει πιο σύντομα κείμενα από τότε που σταμάτησε να έχει επαφές με το εξωκοινοβούλιο και αυτό το σημείωμα έχει ήδη ξεφύγει σε έκταση για τις αντοχές του μέσου αναγνώστη -που δεν είναι πια Εαακίτες.

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Ανα-νίψον ανομήματα

(τα απόνερα ενός κειμένου και μιας... εξεταστικής -όχι στη βουλή)

Ας ξεκινήσουμε με ένα υστερόγραφο στο χτεσινό κείμενο, που το έγραψα κάπως βιαστικά κι έτσι δεν μπήκε στη θέση του.

Μπορεί ο Κούλης να μπερδεύει το Βολταίρο με το Ρουσό, όπως η αστική δημοκρατία μπερδεύει στην πράξη τις διάφορες εξουσίες μεταξύ τους, πχ την "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη με την πολιτική εξουσία, αλλά η αγορά ενός πανάκριβου σπιτιού, όπου έμενε κάποτε ο Γάλλος φιλόσοφος, από τη σύζυγό του, Μαρέβα, μπορεί να του δώσει το έναυσμα για μελέτη -αν και δεν την χρειάζονται όσοι είναι άριστοι- σε μια πόλη όπου διέφυγε κάποτε ως πολιτικός κρατούμενος, κι ας μην μπορεί -τότε λόγω ηλικίας και σήμερα για άλλους λόγους- να αρθρώσει σοβαρό πολιτικό λόγο. Και τότε να γίνει ένας πεφωτισμένος δεξιός πρωθυπουργός, που θα κυβερνά με σύνεση κι ηπιότητα, οπότε αντί πχ να επιστρατεύει τους απεργούς, θα τους λέει:

-Διαφωνώ με την απεργία σας, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σας να απεργείτε και να διεκδικείτε (αν και αμφισβητείται κατά πόσο είπε-έγραψε ο Βολταίρος την αυθεντική φράση)
Ή φαντάσου τον τελευταίο των Ρομανόφ το 17' πχ να λέει στους επαναστάτες.
-Διαφωνώ με την επανάστασή σας, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σας να εξεγείρεστε...
Και να το ακολουθεί όντως μέχρι τέλους...

Στην πράξη βέβαια η αστική δημοκρατία έχει τα όρια του Βολταίρου. Μπορεί δηλ στην καλύτερη να ανεχτεί να λες κάτι (σχετικά) ελεύθερα, αρκεί να μην πας να το πραγματοποιήσεις γιατί τότε θα βρεις τα πραγματικά όρια της ανοχής της και την εκδικητική της στάση απέναντι σε κάθε διεκδικητική κινητοποίηση.

Κι εξακολουθεί να υποκρίνεται πως τηρεί το διαχωρισμό των εξουσιών, που νίβουν η μία την άλλη κι όλες μαζί το σύστημα- αποφεύγοντας τάχα έτσι τη μεταξύ τους διαπλοκή και τη συγκέντρωσή τους σε λίγα χέρια. Όπως διατηρεί -θεωρητικά- το διαχωρισμό μεταξύ νομοθετικής κι εκτελεστικής εξουσίας, δηλ μεταξύ του κυβερνητικού, κοινοβουλευτικού λόχου και της κυβέρνησης (υπουργείων και λοιπών μηχανισμών).

Μια διάκριση που αίρεται με διαφορετικό τρόπο από τη δική μας σκοπιά στην κοινωνία του μέλλοντος, αφού ο νομοθέτης δεν ξεκόβει από την παραγωγή κι έχει άποψη από πρώτο χέρι για τα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε ρύθμιση και την πρακτική της εφαρμογή. Όπως πχ ο σχεδιαστής του Bauhaus έπρεπε να έχει αντίληψη και για το πρακτικό κομμάτι -δηλ την κατασκευή- του αντικειμένου που σχεδιάζει (ένωση θεωρίας και πράξης, τέχνης και τεχνικής).

Μιας και πιάσαμε ιστορία τέχνης, πριν από το Μοντέρνο Κίνημα και το θαυμαστό εικοστό αιώνα των επαναστάσεων, τον αμέσως προηγούμενο αιώνα επικράτησαν δύο βασικά ρεύματα: ο νεοκλασικισμός, που μιμήθηκε τα κλασικά πρότυπα της αρχαιότητας, και ο ρομαντισμός, που ήρθε ως αντίδραση στους αυστηρούς κανόνες και την τυποποίηση του νεοκλασικισμού, για να απελευθερώσει τον καλλιτέχνη, να αποκαταστήσει τα στοιχεία του αυθορμητισμού, του αυτοσχεδιασμού, κτλ. Ο νεοκλασικισμός, αντιθέτως, είχε προκύψει ως αντίδραση στην ελαφρότητα του ροκοκό και τις κιτς υπερβολές του μπαρόκ (που ύψωνε μυτερές στέγες στον ουρανό, για να τον τρυπήσει και να φτάσει το θεό...) επιστρέφοντας σε πιο απλές συνθέσεις -σαν αυτές που βλέπουμε και θαυμάζουμε σήμερα στα λιγοστά εναπομείναντα νεοκλασικά του κέντρου.

Κι εδώ αρχίζουν κάποιες αντιφάσεις -τουλάχιστον για μένα, που δεν είμαι βαθύς γνώστης και τσαλαβουτάω σε σκόρπιες γνώσεις κι έννοιες.
Ο ρομαντισμός αποκαθιστά κατά μία έννοια τη φαντασία και το συναίσθημα, ενώ ο νεοκλασικισμός τον ορθό λόγο. Παρόλα αυτά, ο διαφωτισμός, που στηρίζεται στον ορθό λόγο, την επιστήμη και την αξιοποίηση των αρχαίων ελληνικών και λατινικών κειμένων, συνδέεται (και) με το ρομαντισμό, που εξυμνεί τον απλό άνθρωπο και τους απελευθερωτικούς αγώνες του (όπως πχ ο Ντελακρουά με τον πίνακα για τη σφαγή της Χίου).

Ο 19ος αιώνας είναι γεμάτος επαναστατικά ξεσπάσματα, τη μάχη ανάμεσα στο καινούριο που αναδύεται, παλεύοντας να βρει ταυτότητα και να επικρατήσει, και στο παλιό που γαντζώνεται από το ιστορικό προτσές και το τραβάει -με νύχια και με δόντια- προς τα πίσω, πασχίζοντας να διατηρήσει την καθεστηκυία τάξη (Ιερά Συμμαχία) και να παραμείνει στο προσκήνιο. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιστροφή στο παρελθόν μπορεί να εκφράζει πολλά, διαφορετικά πράγματα: ένα βήμα πίσω -στην αρχαία γραμματεία- για να πάρει φόρα προς τα μπρος και να υπερπηδήσει τα μεσαιωνικά κατάλοιπα του παλιού κόσμου. Ή μια επιστροφή σε σίγουρες, παραδοσιακές αξίες που μας δίνουν ένα σταθερό μπούσουλα σε μια εποχή αβεβαιότητας και γενικών ανακατατάξεων. Και μια αμήχανη μελαγχολία απέναντι σε έναν κόσμου που αλλάζει ραγδαία, αναπτύσσεται και μας αφήνει πίσω του (κι αυτή είναι η αντιδραστική, αναχρονιστική πτυχή του ρομαντισμού, όπως μπορώ να την καταλάβω).

Μα τότε πώς συνδέονται με την επαναστατική εποχή τους και το καινούριο δύο ρεύματα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είχαν στραμμένο το βλέμμα τους και την οπτική τους στο παρελθόν; Και ποια είναι τα ρεύματα που εκφράζουν και εκπροσωπούν το πνεύμα της εποχής μας;

Κι εμάς τι μας ενδιαφέρουν όλα αυτά -θα αναρωτηθεί κανείς; Σαφώς και μας ενδιαφέρουν. Και συνδέονται με την εποχή μας, που είναι ζήτημα να μπορέσουμε να την καταλάβουμε, να τη μάθουμε και να την αναλύσουμε σφαιρικά, όπως κάνουμε με πάθος για άλλες ιστορικές συγκυρίες (τον 19ο αιώνα, το ρώσικο 17', το 44' πριν το Λίβανο, κοκ). Να επιστρέψουμε στους κλασικούς (που μοιάζει σα μια μορφή νεοκλασικισμού) για να τους μελετήσουμε, επικαιροποιήσουμε, εμβαθύνουμε (κι όχι επειδή φύγαμε ποτέ μακριά τους), κρατώντας παράλληλα τη φαντασία και το συναίσθημα των ρομαντικών, και να το υπερβούμε διαλεκτικά, συνδυάζοντας συνειδητό κι αυθόρμητο, οργάνωση και αυτοσχεδιασμό, πιάνοντας το νήμα της εποχής μας, εκφράζοντας το καινούριο σε ένα σάπιο, γέρικο κόσμο.

-Ήθελα να σου πω και για τη "θέση ανάνηψης", που θα έδενε με τον τίτλο και κάποια σημεία παραπάνω, αλλά ας το κρατήσουμε κάβα για ένα άλλο κείμενο.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Δελτίο Κομινφόρμ VI

Πέρυσι τέτοιο καιρό, το κλίμα ήταν διαφορετικό. Τα κανάλια πίεζαν την κυβέρνηση, γιατί περίμεναν τη διαδικασία με τις άδειες (που κατέληξε σε φιάσκο), οι αγρότες ήταν πάλι στους δρόμους, αλλά με πιο μαζικούς όρους -απ' όσο μπορώ να καταλάβω τουλάχιστον- κι η πανεργατική απεργία ήταν ίσως η μεγαλύτερη της τελευταίας τριετίας, ευχάριστη νότα από το πρόσφατο κινηματικό παρελθόν.


Φέτος η μόνη "πίεση" είναι για να κλείσει η αξιολόγηση -που έχει γίνει όρος-φετίχ. Και μόνο τα ΝΕΑ -που δεν είναι πια εδώ- πίεζαν λίγο την κυβέρνηση, για να πάρουν δάνειο και να συνεχίσουν να λειτουργούν. Αλλά δεν το έκαναν από θέση ισχύος και πάντως δεν είχαν αντίπαλο την κυβέρνηση που μέχρι και κυβερνητικό επίτροπο έβαλε στο συγκρότημα, για να βρει μια λύση.

Η δική μας αξιολόγηση "κλείνει" στις 21 Φλεβάρη, στο δρόμο και τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ -και όσο πιο μαζική είναι τόσο το καλύτερο. Ενώ μια βδομάδα πριν, είναι το κεντρικό συλλαλητήριο των αγροτών που είναι στα μπλόκα. Σκέφτεστε κάτι καλύτερο για Βαλεντίνο;

* * *

Η επικαιρότητα μονοπωλήθηκε και από δύο σκάνδαλα (το πανάκριβο σπίτι που αγόρασε η Μαρέβα και το ταξίδι του Τσίπρα) αποφεύγοντας επιμελώς  όμως να ασχοληθεί με την ουσία του ταξιδιού και τις υψηλές συναντήσεις του Αλέξη και τις χρυσοφόρες μπίζνες για το κεφάλαιο (που θα φέρει όμως την ανάπτυξη). Τα υπόλοιπα είναι τόσο αδιάφορα, που αρκεί πως τα ανακίνησαν δύο κολοσσοί, σαν το Βαξεβάνη και τον Άδωνη, για να καταλάβεις τη βαρύτητά τους.

Εν τω μεταξύ, η ΔΦΑ θέλει να φτιάξει την αριστερή της λεζάντα με το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης. Όπου δεν αρκεί να είσαι οικονομικά εξαθλιωμένος για να το πάρεις, αν δεν πάρεις μια γεύση κι από την αθλιότητα στις ουρές του ΟΑΕΔ, αφού το ηλεκτρονικό σύστημα κατέρρευσε -εκτός κι αν το ανέτρεψαν αντεπαναστάτες. Ο μακροπρόθεσμος στόχος μοιάζει να είναι σκυμμένα κεφάλια, που θα γλείφουν τα ψίχουλα και θα λένε ευχαριστώ ή απλά θα σιχτιρίσουν με αυτήν την ταλαιπωρία και θα τα χαρίσουν στο κράτος. Έτσι κι αλλιώς τη λεζάντα της η κυβέρνηση την έχει κάνει.

Και φροντίζει να την επιβεβαιώνει κάθε τόσο, όπως τώρα στην Ουκρανία με τη νομιμοποίηση μιας ημι-φασιστικής κυβέρνησης που καταργεί τον εορτασμό της 8ης Μάρτη (ημέρα της γυναίκας) και ποινικοποιεί κάθε αναφορά στο σοβιετικό παρελθόν. Κι εις ανώτερα...

* * *

Την ίδια στιγμή, ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος στο Ριζοσπάστη συνεχίζεται με αυξημένο ενδιαφέρον. Ξεχωρίζω (χωρίς να ομαδοποιώ και να ταυτίζω μεταξύ τους) τις παρεμβάσεις δυο σφων που βάζουν το ζήτημα της βελτιωμένης παρουσίας του κόμματος στο διαδίκτυο ( και ), μία άλλη παρέμβαση που δε μένει στην ανάγκη διάδοσης και αύξησης κυκλοφορίας του Ρίζου, αλλά προτείνει μερικά σημεία για το πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό, κι άλλη μία που βάζει σημαντικά ζητήματα στο μέτωπο της Τέχνης και του Πολιτισμού (εξηγώντας μάλιστα και τις διαφορές των δύο όρων).

* * *

Στο αθλητικό δελτίο, εκτός από την αγωνιστική δραστηριότητα, χτες ήταν η επέτειος του τραγικού θανάτου των 21 οπαδών της "Θύρας 7" στο Καραϊσκάκη (συνωστισμό θα το έλεγαν μάλλον κάποιοι ιστορικοί), που αμαύρωσε το θρίαμβο της ομάδας τους επί της ΑΕΚ.
36 χρόνια μετά, τα περισσότερα γήπεδα έχουν αποκτήσει θεωρητικά ασφαλείς εξόδους, καθίσματα-καρεκλάκια και ηλεκτρονικά συστήματα ασφαλείας, αλλά το βασικό είναι πως έχουν αδειάσει. Λίγο η τηλεόραση, κάτι οι τιμές των εισιτηρίων που είναι αδικαιολόγητα υψηλές, κάτι το πρωτάθλημα που αντικειμενικά δε βλέπεται...
Έτσι ο κίνδυνος δυστυχημάτων ελαχιστοποιείται κι η πρόληψη αποδεικνύεται ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης...

Ας σημειωθεί, παρεμπιπτόντως, και το εξής. Συνηθίζουμε να λέμε και να πιστεύουμε πως το αφιόνι του ποδοσφαίρου γίνεται βαλβίδα ασφαλείας για το σύστημα, αποπροσανατολίζοντας τη νεολαία -κι όχι μόνο- από τα πραγματικά προβλήματα της ζωής κι εκτονώνοντας την ορμή της σε ακίνδυνα -για το σύστημα- μονοπάτια.
Στον αντίποδα, υπάρχει όμως και μια αντίστροφη ανάγνωση, που λέει πως ο κόσμος του γηπέδου δεν είναι ακριβώς αντίπαλος για το μαζικό κίνημα και δεν πηγαίνει αντιπαραθετικά προς αυτό. Πριν από τριάντα χρόνια, βρισκόταν και τα δύο στο ζενίθ της μαζικότητάς τους κι ακολούθησαν παράλληλους βίους και σχεδόν ταυτόχρονη παρακμή, μαζί με κάθε τι άλλο μαζικό και συλλογικό από εκείνη την εποχή..

* * *

Πρωθύστερο υστερόγραφο: Δηλ θα έρθουν όντως οι Boney M;
Κοίτα να δεις... Ναι αλλά η φίρμα τους έχει πεθάνει. Και ξέρουν πως πρωταγωνιστούν άθελά τους σε δύο κορυφαίες ελληνικές ταινίες της εποχής; Το μάθε παιδί μου γράμματα και το Αλαλούμ;
Ρα-Ρα-Ράσπουτιν...





* * *

Κλείνουμε τη σημερινή ανάρτηση με ένα διήμερο ιστορικών εκδηλώσεων για το ΔΣΕ. Μερικοί αναγνώστες μπορεί να θυμούνται μια πρόσφατη αναφορά σε τμήματα του αναρχικού χώρου που υπερασπίζονται κριτικά (με έμφαση στο κομμάτι της υπεράσπισης) τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ και νιώθουν (και) δική τους κληρονομιά την παρακαταθήκη που άφησε, αναδεικνύοντάς την με το δικό τους τρόπο.


Δεν ξέρω αν αυτή η περίπτωση υπάγεται στο παραπάνω σχήμα (ή αν την τσουβαλιάζω άδικα και κάνω συνειρμικά έναν άστοχο συσχετισμό, επειδή είδα την αφίσα τους σε Εξάρχεια και Indymedia). Όπως και να είναι, σημασία έχει αυτή καθαυτή η πρωτοβουλία και οι κρίσεις επί του περιεχομένου μπορούν να ακολουθήσουν. Η κε του μπλοκ σκόπευε ούτως ή άλλως να την προβάλλει, πόσο μάλλον αφού μου έστειλαν ενημερωτικό μήνυμα με το πρόγραμμα των εκδηλώσεων που ακολουθεί.

Πρόγραμμα εκδηλώσεων

Παρασκευή 10 Φλεβάρη

18:30 Οι γυναίκες στο ΔΣΕ

19:30 Από τη Βάρκιζα στην ίδρυση του ΔΣΕ: ο αγώνας για την ανασυγκρότηση
του επαναστατικού κινήματος στις συνθήκες του μονόπλευρου εμφυλίου πολέμου

Εικαστική εγκατάσταση "Πηνελόπη": Μια αφήγηση για την πορεία των χιλίων
αόπλων της Ρούμελης

Σάββατο 11 Φλεβάρη


18:30 Ο λαϊκός επαναστατικός πόλεμος 1946-1949

20:30 Η ιστορική παρακαταθήκη του ΔΣΕ

Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της επαναστατικής ιστορίας

Ακολουθεί το κείμενο που συνοδεύει το κάλεσμά τους στο συνέδριο.

Η ιστορία του ΔΣΕ είναι η ιστορία μιας λαϊκής επανάστασης! Διήμερο Εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, Πολυτεχνείο, κτίριο Γκίνη, 10 και 11 Φλεβάρη

Η ιστορία δεν είναι μια απλή εξάσκηση ακαδημαϊκών γνώσεων και μια απλή αλληλουχία σημαντικών γεγονότων. Η ιστορία είναι το ίδιο το αίμα που ποτίζει το παρόν και το μέλλον μας. Είναι ταμπούρι, είναι προμαχώνας, είναι θέση μάχης στον διεξαγόμενο ταξικό πόλεμο. Η επαναστατική μνήμη δεν είναι νεκρό γράμμα, δεν είναι μαυσωλείο. Είναι ζώσα ιστορία, διδάσκει, πλάθει το παρόν μας και φωτίζει το μέλλον. Από τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του χθες παίρνουμε τη σκυτάλη για να συνεχίσουμε την πάλη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, δίχως αφέντες και δούλους. Για μια κοινότητα των ανθρώπινων αναγκών και όχι του αδηφάγου καπιταλιστικού κέρδους. Ακόμα και όταν δεν ταυτιζόμαστε με τους αγώνες του χθες, τιμάμε τη μνήμη τους, πλουτίζουμε τη χλώρη και πλαταίνουμε τη γη στο περιβόλι που μας κληρονομήσαν. Βυθιζόμαστε στις ρίζες του παρελθόντος για να στήσουμε τον κορμό μας ακόμα πιο στέρεα στο παρόν και να υψώσουμε τα κλαδιά μας ακόμα ψηλότερα στο μέλλον. Η κληρονομιά του χθες δεν είναι στάχτη. Είναι ζωντανό κύτταρο της σημερινής μάχης.

Αυτός ο τόπος είναι πλούσιος σε κάστρα αγώνα. Και η ιστορία του Δημοκρατικού Στρατού είναι ένα από αυτά. Η ένοπλη αναμέτρηση που έδωσε ο ΔΣΕ με το μοναρχοφασιστικό αστικό καθεστώς και τους ιμπεριαλιστές προστάτες του (Βρετανούς αρχικά, Αμερικάνους ακολούθως) ήταν η κορυφαία και πιο συγκλονιστική στιγμή της ταξική πάλης στην Ελλάδα. Εκεί που η αστική εξουσία αμφισβητήθηκε στα ίσια και επιδιώχθηκε στην πράξη η συνέχεια και ολοκλήρωση της λαϊκής εποποιίας του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Μιας εποποιίας βαθιά ταξικής, πατριωτικής και διεθνιστικής συνάμα, που συμπυκνώθηκε από τους στίχους του αντάρτικου: “Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά”. Η στρατιωτική ήττα του 1949 δεν μειώνει σε τίποτα αυτούς τους ηρωικούς αγώνες. Κάθε ήττα, έλεγε η μεγάλη κομμουνίστρια Ρόζα Λούξεμπουργκ, σφυρηλατεί έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των διαδοχικών ιστορικών ηττών που ανοίγουν εν τέλει το πέρασμα για την μεγάλη και οριστική νίκη της κοινωνικής επανάστασης.

Ο κύκλος των εκδηλώσεων που θα ξεκινήσει με αφορμή τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, ας θεωρηθεί μια μικρή συμβολή στη σφυρηλάτηση της επαναστατικής μνήμης. Μιας μνήμης που μετουσιώνεται σε ζώσα Ιστορία. Και με τα λόγια το Βάλτερ Μπένγιαμιν, ας μετατρέψουμε την ταξική μνήμη σε κάλεσμα των ηττημένων της Ιστορίας για εκδίκηση!

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Ύμνος σε ένα μαύρο σκυλί με άσπρα μαλλιά

Αυτά καλό είναι να γράφονται νωρίς, όσο κάποιος βρίσκεται εν ζωή -κι αυτή ήταν η αρχική πρόθεση που δεν πρόλαβε να γίνει πράξη. Αλλιώς μοιάζουν με αγιογραφίες για το νεκρό που δεδικαίωται (που ως φράση, λέει, δε σημαίνει αυτό ακριβώς, αλλά όλοι έτσι το καταλαβαίνουμε και το μεταφράζουμε στην πράξη).


Ο Κηλαηδόνης (φοβερό όνομα για μουσικό κι ας μην ήταν τόσο καλλίφωνος) είχε γράψει τραγούδια για το μικρό ήρωα και τα fucking fifties -που για πολύ κόσμο ήταν όντως... "γαμιστερά", από άλλη άποψη όμως-, που ήταν βασικά μια ωδή στα παιδικά του χρόνια.
Αλλά εγώ τον έχω συνδέσει με τα δικά μου παιδικά χρόνια, που ο θηλυκός γονιός μου τραγουδούσε "τζιν-τζιν-τζιν, πώς του παν καλέ τα τζιν" κι ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που δεν τα πολυφόρεσα ποτέ στη συνέχεια -όπως και τα μπουφάν άλλωστε. Ανήκε πάντως στις πρώτες μουσικές μου αναμνήσεις μαζί με το "καταρρέω", που δεν ήξερα τι σημαίνει και το έλεγα "καταρρέου" -πώς αλλιώς θα έκανε ρίμα με τον Παπανδρέου;- ανησυχώντας -λέει- τους γονείς μου: τι έχει το παιδί και καταρρέει;

Είχε γράψει και μια ωδή στο κλαρίνο, αλλά εγώ τον εκτίμησα πολύ περισσότερο για το πιάνο και τον ήχο του που ήταν λαϊκός, χωρίς να είναι τόσο παραδοσιακός. Και βασικά για τον ύμνο των μαύρων σκυλιών -αν και το πραγματικό όνομα του τραγουδιού το έμαθα πολύ αργότερα- που ήταν ιδιοφυής στιχουργική σύλληψη (μες στην απλότητά της) και προσφέρεται για διάφορες στιχουργικές διασκευές (όπως αυτήν -ευτυχισμένα χρόνια).
Κι έχουμε άλλες δυο (πρώτη και δεύτερη) για το γιούπι για-για.

Συνδέθηκε από τις συγκυρίες (και την κακή μεταφορά στη μετάφραση) με το μοναχικό καουμπόι Λουκι(ανό) -που ήταν Λάκι- αλλά έκανε ένα από τα πιο μαζικά δρώμενα της ιστορίας, με το πάρτι στη Βουλιαγμένη, από αυτά που σε κάνουν να λες πως "δε γίνονται τέτοια πράγματα στις μέρες μας". Μουσικός απόηχος μιας εποχής που όλα ήταν (ή έμοιαζαν) πιο μαζικά και συλλογικά -ακόμα και τα πάρτι-συναυλίες. Αλλά το πιο "σοκαριστικό" από τα πλάνα που φτάνουν στις μέρες μας είναι πόσο λεπτή -πετσί και κόκαλο- ήταν τότε η νέα γενιά, πριν "φάει ψωμί" με την Αλλαγή και ικανοποιήσει το κατοχικό σύνδρομο του λαού μας, που παρέμενε αδικαίωτο σαν την πάλη των τάξεων.

Ο Κηλαηδόνης απέδωσε πολύ έξυπνα κάποιες απλές αλλά ιδιαίτερες στιγμές, όπως τη φρενίτιδα πριν από (αρχίζει) το ματς, που την αποδομεί έξοχα στον τελευταίο του στίχο, στις καθυστερήσεις: όποιος γνωρίζει τι φταίει για όλα αυτά, ας μου εξηγήσει μετά.
Τον μπερδεμένο καρπό της σεξουαλικής απελευθέρωσης, που θυμίζει (αν δεν περιγράφει) μικρούς χώρους κι οργανώσεις του αριστεροχωρίου: τα έφτιαξε ο Μηνάς με την Ανέτα... Πού βαδίζουμε σφοι; Στο αεροδρόμιο...
Το αντίκρισμα που έχουν στη σύγχρονη εποχή τα πτυχία. Ρολό λοιπόν το κάνανε κι όπως ήταν φυσικό, κι αφού το καμαρώσαν, το βάλανε στον...
Τη μετάθεση ευθυνών που τείνει να γίνει χαρακτηριστικό της "νεοελληνικής φυλής": φταίει και ο Χατζηπετρής (που χάνει σαφώς όμως στο πολιτικό κομμάτι).
Το άγχος από την καθημερινή δουλειά (κι όμως κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος, κάπου την έχουμε πατήσει κι οι δυο).
Τη γέννηση του καμικάζι -που δε σηκώνει κάτι τέτοια.
Πώς σκοτώνει μια παρέα την ώρα της (είπαμε για τον Τραβόλτα τι λεφτά να κονομά, κάναμε μετά μια βόλτα κι είπαμε να πάμε σινεμά).

Ναι δεν είναι πολιτικά και προβληματισμένα, αλλά είναι πολύ καλύτερα από άλλα που υποτίθεται ότι είναι κι έχουν πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και το δημιουργό τους.

Το κεφάλαιο "πολιτικός Κηλαηδόνης" είναι λίγο περίεργο. Πιθανότατα ανοίγει και κλείνει με τα Μικροαστικά και τα Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας (που έχουν αξία πολιτικής μπροσούρας και τον βάζουν πάνω από διάφορους ντεμέκ πολιτικοποιημένους συνθέτες). Και δεν είναι τυχαίο μάλλον που η οργάνωση τον είχε καλέσει πριν από μερικά χρόνια στο φεστιβάλ για να πει συγκεκριμένα αυτά τα τραγούδια, κι όχι άλλα.

Δε χρειάζεται όμως να το τραβάμε από τα μαλλιά, για να το προεκτείνουμε με το ζόρι, όπως κάτι Σεκίτες σε μια εξόρμησή τους που είχαν κόψει ένα κομμάτι από ένα κομμάτι του: δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα, δε μας τρομάζει εμάς πληθωρισμός (...) θα μας τρομάξει τώρα ο καπιταλισμός. Αλλά το έκοβαν γιατί μετά έλεγε: "τα δεχτήκαμε κανονικά, σιγά-σιγά τα συνηθίσαμε κι αυτά..." περιγράφοντας με ακρίβεια πχ τα ξεσπάσματα της νέας δεκαετίας. Κι όμως εμάς δε μας τρομάξαν αρκετά...

Επίσης είναι άρρηκτα συνδεμένος με το Γιούπι Για-Για (Κουκουέ), Γιούπι-Γιούπι-Για (Εβίβα ΚΝΕ), που ήταν η κλασική κορύφωση στα ρεμπέτικα του Κασούρα στη ΛΔ του Βορρά, αλλά αφενός δεν είναι δικό του, αφετέρου δε νομίζω να έλεγε τη δική μας διασκευή (για την Αυγή, τώρα που έγινε φυλλάδα αστική).

Ο Κηλαηδόνης ήταν καλλιτέχνης της εποχής του, υπηρετώντας ως ένα βαθμό το μεταπολιτευτικό ριζοσπαστισμό, αλλά και τον εκφυλισμό της. Κατά βάθος ήταν νομίζω φίλος του Κουβέλη (έστειλε αν δεν κάνω λάθος χαιρετιστήριο μήνυμα στην ίδρυση της ΔΗΜΑΡ) και σε κάθε περίπτωση όχι πολύ μακριά από την πορεία της γυναίκας του, της Άννας Βαγενά, που έκανε πολύ αξιόλογες δουλειές στο θέατρο, αλλά έγινε βουλευτής του ΓΑΠ και μετά του μνημονιακού Σύριζα.

Ίσως σε κάποιους δικούς μας (όχι σε όλους, γιατί αλλιώς δε θα τον καλούσαμε ποτέ σε Φεστιβάλ) να υπήρχε μια προκατάληψη, όχι για την "πολιτική του μετάλλαξη" (δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ τέτοια) αλλά για την καλλιτεχνική του, και τη στροφή προς πιο ελαφριά πράγματα, για τη συνέχεια που δεν έδωσε ποτέ στα πρώτα ελπιδοφόρα δείγματά του. Τα επόμενα δείγματά του μπορεί να είχαν αρκετά να πουν (περισσότερα από διάφορα φλύαρα, δήθεν προβληματισμένα άσματα του καιρού μας) αλλά σίγουρα δεν αποτελούσαν κάποια πολιτι(στι)κή πρόταση. Ακόμα κι αν ο χαβαλές όμως δεν είναι παρά η έκφραση μιας παρακμής, αυτή είναι γλυκιά (σχεδόν ευχάριστη) όταν έχει ένα υπόβαθρο πίσω της. Χαβαλές από χαβαλέ διαφέρει δραματικά -αν όχι ποιοτικά.

Στο υστερόγραφο να πω ότι εντυπωσιάζομαι από διάφορες εκδηλώσεις συγκίνησης σε προφίλ και λογαριασμούς στα ΜΚΔ κι αναρωτιέμαι πού βρίσκονταν τόσο καιρό όλοι οι φανατικοί ακροατές του Λουκιανού, αν είναι όντως τέτοιοι ή ντύνονται για μια μέρα, ως πρόβα για τις απόκριες. Κι αν απλώς καταλαβαίνουν πως μεγάλωσαν κι αποχαιρετούν τα καλύτερά τους χρόνια, που αργοσβήνουν μαζί με τα συνοικιακά θερινά σινεμά και τις νύχτες με τα γιασεμιά.